Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΙΚΟΝΙΣΤΡΙΑΣ.


Φυλάσσεται στον Μητροπολιτικό Ναό των Τριών Ιεραρχών, στην Σκιάθο, μία υπέροχη βασιλική τρίκλιτη εκκλησία χτισμένη το 1846. Στον ναό αυτό που βρίσκεται στο λιμάνι της Σκιάθου, λειτούργησε και ο ιερέας Αδαμάντιος Παπαδιαμάντης, πατέρας του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
  
Ο Μητροπολιτικός ναός των Τριών ιεραρχών της Σκιάθου
Η ιερά εικόνα της Παναγίας της Εικονίστριας βρέθηκε περίπου το 1650 με θαυμαστό τρόπο στα κλαδιά ενός πεύκου, στη Σκιάθο.

Στον τόπο που βρέθηκε ζούσε ένας ασκητής, ο γέροντας ιερομόναχος Συμεών, ο οποίος είδε ένα μυστηριώδες φως να φωτίζει το ασκητήριό του μέσα από το δάσος. Έκθαμβος και γεμάτος απορία για την προέλευση του εκτυφλωτικού φωτός, μάταια προσπαθούσε να πλησιάσει καθώς αυτό χανόταν.

Ύστερα από πολλές απόπειρες, αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο περί θαύματος. Μετά από προσευχή και νηστεία, κατόρθωσε να πλησιάσει το μέρος όπου κρεμόταν η εικόνα στα κλαδιά ενός πεύκου και τότε αντίκρισε τη γλυκιά μορφή της Παναγίας της Εικονίστριας.

Το προσκυνητάρι της Παναγίας Εικονίστριας στον
Μητροπολιτικό ναό των τριών ιεραρχών
πηγή φωτογραφίας: syndesmosklchi.blogspot.gr
Ο ίδιος δεν μπόρεσε να κατεβάσει την Εικόνα. Ίσως ήταν και θέλημα της Παναγίας να συμβεί αυτό, για να γίνουν και άλλοι μάρτυρες του θαύματος. 

Έμεινε εκεί όλη τη νύχτα προσευχόμενος και το επόμενο πρωί αναχώρησε για την μεσαιωνική πόλη της Σκιάθου, το Κάστρο, όπου ανήγγειλε στους κατοίκους του το θαύμα. 

Οι προεστοί τον ακολούθησαν μαζί με τους ιερείς και τον κόσμο και δάκρυα χαράς ξεχύθηκαν από τα μάτια όλων, αντικρίζοντας την εικόνα επάνω στο δένδρο. 

Ένας νέος ιερέας που ονομαζόταν Ιωάννης ανέβηκε και κατέβασε την Εικόνα, που τοποθετήθηκε αρχικά στο ασκητήριο του Γέροντα Συμεών.

Εκεί λίγο αργότερα χτίστηκε και το μοναστήρι της που σώζεται ως σήμερα και τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου. 

Αυτή την εορτή αφιέρωσαν τότε στο πάνσεπτο εικόνισμά της οι Σκιαθίτες, καθώς η Παναγία εικονίζεται χωρίς το Χριστό και η μορφή της μοιάζει με μικρό παιδί, όπως όταν αφιερώθηκε από τους γονείς της Ιωακείμ και Άννα στο Ναό της Ιερουσαλήμ. Λόγω του θείου φωτός που εξέπεμπε η εικόνα ονομάστηκε «Εικών Αστρία» δηλαδή εικόνα που λάμπει ως άστρο και κατόπιν «Εικονίστρια». 

Η μονή της Παναγίας Εικονίστριας
πηγή φωτογραφίας: 
ektimotheou.blogspot.gr
Φέρει όμως και την παραπλήσια ονομασία «Κουνίστρα» ή «Κουνίστρια», είτε από αλλοίωση του τοπικού ιδιώματος, είτε από τα κωνοφόρα δένδρα της περιοχής ή επειδή αιωρούνταν (κουνιόταν στο δέντρο).

Η εικόνα παρέμεινε στο μοναστήρι της μέχρι το 1846 πού με σύμφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και ύστερα από αίτημα όλων των κατοίκων της νέας πόλης μεταφέρθηκε η εικόνα και εγκαταστάθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό των Τριών Ιεραρχών, ώστε να την έχουν κοντά τους βοηθό και προστασία, και να καταφεύγουν σε αυτή. Είναι η πολιούχος του νησιού και τελεί πολλά θαύματα σε όσους την επικαλούνται με ευλάβεια και πίστη.

Εορτάζει δυο φορές το χρόνο, στις 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου, που είναι και η μεγαλύτερη πανήγυρις. 

Τότε μεταφέρεται με πομπή από την πόλη στον τόπο της Ευρέσεως, στο αγαπημένο της Μοναστήρι. 

Μεταφέρεται από χέρι σε χέρι καθώς πλήθος κόσμου συνοδεύει την εικόνα με τα πόδια, ακολουθώντας τη γραφική διαδρομή που διαρκεί 3 περίπου ώρες. Εκεί τελείται Αγρυπνία και τις πρώτες πρωινές ώρες η Ιερά Εικόνα επιστρέφει με τα πόδια ξανά στην πόλη, και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στους δύο ενοριακούς Ναούς, τελείται Λιτανεία στην πόλη της Σκιάθου.

Την μνήμη της Ευρέσεως της εικόνας πανηγυρίζει η Σκιάθος το πρώτο Σαββατοκύριακο μετά την 1η Ιουλίου, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της στην προστάτιδα, βοηθό και πολιούχο της. 

Την γιορτή αυτή καθιέρωσαν ο παπα - Γιώργης Ρήγας, τελευταίος μύστης του κολλυβαδικού πνεύματος, λαογράφος και δάσκαλος, μαζί με τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, ο οποίος συνέγραψε και την Ακολουθία της.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικονίστριας (Κουνίστρας, όπως την λένε οι ντόπιοι) βρίσκεται 13,5 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη της Σκιάθου σε μια παράκαμψη 2 περίπου χιλιομέτρων του δρόμου, που οδηγεί στην παραλία της Ασέληνου και πρόκειται για τον πιο ιερό τόπο της Σκιάθου.

Εδώ μόνασε - σε παλαιότερους χρόνους - και ο Γέροντας Διονύσιος μια εμβληματική μορφή της ελληνικής εκκλησίας.





Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΟΛΥΒΔΟΣΚΕΠΑΣΤΟΥ.


Φυλάσσεται και είναι ο πνευματικός θησαυρός της, στην Ιερά Μονή της Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, ένα από τα πιο παλαιά αν όχι το παλαιότερο μοναστήρι στην Ελλάδα.

Η ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου Κονίτσης
πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
Η ιερά αυτή μονή βρίσκεται στην Ήπειρο, στους πρόποδες του βουνού Νεμέρτσικα.

Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Κόνιτσα και μόλις 300 μέτρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε μια κατάφυτη περιοχή στη συμβολή των ποταμών Αώου και Σαρανταπόρου.

Κτίστηκε από τον περίφημο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ' τον Πωγωνάτο περίπου το 670.

Ονομάστηκε Παναγία η Μολυβδοσκέπαστη γιατί ολόκληρη η στέγη του Ιερού Ναού της Μονής ήτανε σκεπασμένη με φύλλα μολυβιού. Το μολύβι όμως το αφαίρεσαν οι Τούρκοι κάνοντάς το βόλια για τις πολεμικές ανάγκες τους και έμεινε έκτοτε στην συνείδηση του κόσμου η ονομασία “Παναγία Μολυβδοσκέπαστη”.

Είναι η πρώτη εικόνα του Μοναστηριού, η οποία έχει την προέλευσή της από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ' τον Πωγωνάτο.

Το 1943 κάποιος ιερόσυλος έκλεψε την χρυσή επένδυση της εικόνας και όλα τα αφιερώματα ενώ την εικόνα την πέταξε πίσω από το μοναστήρι σε ένα ποτιστικό αυλάκι.

Η εικόνα βρέθηκε μετά από αρκετές μέρες μετά από υπόδειξη της Παναγίας, αφού είχε υποστεί όμως σημαντική φθορά. 

Ο ιερόσυλος έγινε γνωστό ότι σκοτώθηκε τα χρόνια του εμφυλίου στο σημείο ακριβώς που είχε πετάξει την εικόνα. Τα θαύματα της Παναγίας της Μολυβδοσκέπαστης είναι πολλά.

Ανάμεσα στα γνωστά και άγνωστα θαύματα που γίνονται συνέχεια, είναι πολλές οι αναφορές για άτεκνα ζευγάρια που απόκτησαν παιδιά μετά από τάμα και βέβαια το αποδίδουν στη χάρη της Παναγίας. Μεγάλος είναι ο αριθμός των προσκυνητών όλο το χρόνο όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό. Πολλοί δε από αυτούς έχουν να διηγηθούν και ένα θαύμα της Παναγίας και για το πώς τους βοηθήσει.




Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΣΗΦ ΓΕΡΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά Σητείας, στην Κρήτη της οποίας είναι Κτήτορας.


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

πηγή φωτογραφίας: www.saint.gr
Ο Ιωάννης Βιτσέντζος ή Γεροντογιάννης γεννήθηκε στο ημιερειπωμένο Μονύδριο του Τιμίου Προδρόμου Καψά το 1799. Στα ερειπωμένα κελλιά της άγονης και απόμονωμένης περιοχής είχαν μεταβεί οι ευσεβείς και ενάρετοι γονείς του Εμμανουήλ και Ζαμπία λόγω τουρκικής επιδρομής.

Όταν ήρθε σε νόμιμη ηλικία νυμφεύθηκε την κυνηγημένη από τους Τούρκους Καλλιόπη από την οικογένεια των Γεροντάκηδων ή Γεροντήδων με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες κι ένα γιο. 

Σύμφωνα με την παράδοση, κάποια Κυριακή ο Ιωάννης μάζεψε ξύλα και τα φόρτωσε στο ζώο για να τα πουλήσει, στα χωριά Αρμένους και Χανδράς και να αγοράσει κρασί. Πήρε μαζί του και τη σύζυγό του Καλλιόπη και την άφησε στις Λιθίνες για να δει τους συγγενείς της, ενώ τα παιδιά έμειναν μόνα τους στο μετόχι. Στο γυρισμό όταν έφτασαν βρήκαν τη μικρή τους κόρη Ειρήνη καμμένη έξω στο αλώνι, που την είχαν βγάλει τα άλλα αδέλφια της, νομίζοντας ότι ο αέρας θα έσβηνε τη φωτιά που είχε πιάσει το φορεματάκι της. 

πηγή φωτογραφίας: www.saint.gr
Ο θάνατος της κόρης του, θεωρήθηκε από τον Ιωάννη θεία τιμωρία για τις αμαρτίες του και κυρίως για την καταπάτηση της Κυριακάτικης αργίας. Το γεγονός αυτό σφράγισε τη ζωή του και στάθηκε η αφορμή για να μεταμορφωθεί. Έφυγε από το μετόχι και εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Λιθίνες. Οι χωριανοί, οι συγγενείς και όσοι τον γνώριζαν διαπίστωναν καθημερινά την «αλλοίωσή του». Ο σκληρόκαρδος, ευέξαπτος και εριστικός Ιωάννης μεταμορφώθηκε σε έναν μακρόθυμο, ελεήμονα, πράο και ανεξίακακο άνθρωπο. Η συνειδητή συμμετοχή του στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, οι νηστείες, οι προσευχές, οι ελεημοσύνες και η διαρκής μετάνοια καθάρισαν την καρδιά του, φώτισαν το νου του και μπόρεσε να δεχθεί μία θεία αποκάλυψη, που έμελλε να σταθεί καθοριστική για τη μετέπειτα ζωή του.

Ο Γεροντογιάννης το 1841 σε ηλικία 42 ετών έπεσε σε βαθύ ύπνο. Άγγελος Κυρίου τον άρπαξε, όπως τον Απόστολο Παύλο, σε υψηλή θεωρία και είδε τις τάξεις των δικαίων που βρίσκονται σε ουράνια δόξα και χαρά, αλλά και τις διάφορες τιμωρίες των καταδικασμένων στην αιώνια κόλαση. 

Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά Σητείας

πηγή φωτογραφίας: orthodoxcrete.com
Μετά από 43 ώρες ξύπνησε χαρούμενος και γαλήνιος βλέποντας γύρω του πλήθος από συγγενείς, γείτονες και συγχωριανούς του, οι οποίοι είχαν μαζευτεί για να δουν από κοντά τι του συμβαίνει. 

Ανάμεσά τους και μια παράλυτη γρια, πάνω στην οποία άπλωσε το χέρι του και ψιθυρίζοντας κάποια ευχή, την θεράπευσε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των πολυάριθμων παρευρισκομένων. Αμέσως μετά άρχισε να κηρύττει και να θαυματουργεί. Πολλοί κάτοικοι της επαρχίας Σητείας περνούσαν καθημερινά από το σπίτι του για να τον συναντήσουν και να πάρουν την ευλογία του, να δεχθούν τις συμβουλές του και να θεραπευθούν από τις διάφορες ασθένειές τους.

Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καψά Σητείας
πηγή φωτογραφίας:
 commons.wikimedia.or
Τα γεγονότα αυτά, όπως ήταν φυσικό, δημιούργησαν θόρυβο γύρω από το όνομά του. Τη χρονιά αυτή επικρατούσε αναστάτωση λόγω της επανάστασης και ο Γεροντογιάννης θεωρήθηκε ύποπτος από τις Τουρκικές αρχές και διαβλήθηκε ως επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, διότι τάχα οι συναθροίσεις στο σπίτι του είχαν σκοπούς επαναστατικούς με θρησκευτικό πρόσχημα. 

Η αλήθεια είναι ότι τον Όσιο Γεροντογιάννη περιέβαλαν κυρίως ασθενείς και ανάπηροι άνθρωποι, στον οποίο κατεύφευγαν για να βρουν ανακούφιση, παρηγοριά και θεραπεία. Τρεις φορές κλήθηκε για να απολογηθεί ενώπιον του Διοικητού Κρήτης Μουσταφά Πασά. 

Όμως αυτές οι αλλεπάλληλες διώξεις και προσαγωγές στο Ηράκλειο είχαν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, αφού από κάθε χωριό που περνούσε ο διωκόμενος καλόγερος σήμαινε συναγερμός και μαζεύονταν πλήθος κόσμου για να τον χαιρετήσει και να λάβει την ευλογία του. 

Μάλιστα κατά την τρίτη προσαγωγή του Γεροντογιάννη συγκεντρώθηκε πλήθος πιστών με αποτέλεσμα να εξοργιστεί ο Διοικητής και να διατάξει τη φρουρά του να διαλύσει με βία το πλήθος και να οδηγήσει τον Γεροντογιάννη αμέσως στη φυλακή.

Το σπήλαιο άσκησης του Αγίου Ιωσήφ
Ύστερα από παράκληση όμως κάποιου Σητειακού συμβούλου του Διοικητή, του Ιωάννου Καπετανάκη ή Γαλανάκη από το χωριό Κρυά, του επιτράπηκε να πάρει στο σπίτι του τον Γεροντογιάννη, χωρίς όμως να βγαίνει έξω μέχρι να να εκδοθεί η απόφαση, η οποία φημολογούνταν ότι θα ήταν η εξορία εκτός της Κρήτης ή η φυλάκιση. Συνέβη, όμως, ο σοβαρός τραυματισμός του μικρού παιδιού του Διοικητού, που γκρεμίστηκε από τη σκάλα και έμεινε αναίσθητο, χωρίς να μπορεί κανένας ιατρός να το επαναφέρει στις αισθήσεις του. Η πατρική στοργή ανάγκασε τον Τούρκο Διοικητή να καλέσει τον θαυματουργό θεραπευτή των Ρωμιών, τον Γεροντογιάννη, ο οποίος πράγματι μόλις ακούμπησε το χέρι του πάνω στο αναίσθητο παιδί και απήγγειλε μια ευχή, αμέσως το μισοπεθαμένο παιδί απέκτησε τις αισθήσεις του και επανήλθε στη ζωή. Ανάλογη θεραπεία έδωσε και στην πεθερά του Διοικητού την οποία απάλλαξε από χρόνια και ανίατη αρρώστια. 


Το σπήλαιο άσκησης του Αγίου Ιωσήφ
πηγή φωτογραφίας:
 www.interkriti.org
Τότε ο Τούρκος Διοικητής άφησε ελεύθερο τον Γεροντογιάννη να επιστρέψει στο χωριό του για να συνεχίσει το φιλάνθρωπο έργο του. Μάλιστα με πολλή ευγνωμοσύνη του έστειλε πλούσια δώρα στο χωριό του, αλλά εκείνος δέχθηκε να κρατήσει μόνο 17 κανδύλια για τον ναό της Παναγίας των Λιθινών. Τότε ο Επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Ιλαρίων συμβούλευσε τον Γεροντογιάννη να πάει σε μία ερημική μακρινή περιοχή, έτσι ώστε να σταματήσουν οι αντιδράσεις και οι καταγγελίες των Τούρκων. Ως καταλληλότερο χώρο δεν μπορούσε να σκεφθεί ο Όσιος άλλο τόπο εκτός το ημιερειπωμένο Μονύδριο του Καψά, όπου γεννήθηκε, βαπτίσθηκε και νυμφεύθηκε. Έτσι, η νεώτερη ιστορία της Μονής αρχίζει με την απόφαση του να εγκατασταθεί το έτος 1841, στην έρημο του Καψά.

Μετά το 1840 η διοίκηση της Κρήτης από τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά ήταν συχνά ανεκτική και οι τουρκικές αρχές έδειχναν ανοχή στην ανακαίνιση μοναστηριών και στην επισκευή πολλών ιερών ναών που είχαν παραμεληθεί για αιώνες ολόκληρους. Έτσι, το 1841 ο τελευταίος ιδιοκτήτης της περιοχής στην οποία βρισκόταν και το ερειπωμένο Μονύδριο του Τιμίου Προδρόμου, Χατζη - Νικόλαος Ζαφείρης από το χωριό Αγία Τριάδα Σητείας, ο οποίος την είχε αγοράσει από τον Τούρκο Δερβίς Αγά Χατζαριφάκη, παραχώρησε το σπηλαιώδη ναό και τη γύρω από το έρημο Μονύδριο έκταση στον Όσιο Ιωσήφ τον Γεροντογιάννη, ιδρυτή και ανακαινιστή της Μονής. 



Ο Όσιος ήταν εντελώς αγράμματος και δεν άφησε γραπτά στοιχεία για να γνωρίζουμε με σιγουριά τι βρήκε στον Καψά τότε. Βέβαιο είναι ότι υπήρχε ο ναός του Αγίου Ιωάννου, που όπως φαίνεται προσέλκυε πολλούς πιστούς από τα γύρω χωριά, καθώς και δύο οικήματα δίπλα στο ναό. Υπήρχε ακόμα ένα πηγάδι με υφάλμυρο νερό, εικόνα που μαρτυρεί την προΰπαρξη μοναστηριού, πάνω στα ερείπια του οποίου κτίσθηκε η νέα Μονή. Το εγκαταλελειμμένο Μονύδριο άρχισε πάλι να αποκτά ζωή και να συρρέουν προσκυνητές και ασθενείς που ήθελαν να γνωρίσουν τον ιδιότυπο ερημίτη και επιζητούσαν την ευλογία του για τη θεραπεία των ασθενειών τους.

Ο Όσιος Γεροντογιάννης έμενε σ’ ένα απόκρημνο σπήλαιο για δεκαεπτά χρόνια βορειοδυτικά του σπηλαιώδους ναού και τα παλιά κελλιά παραχωρήθηκαν στους πολυάριθμους προσκυνητές, ενώ αρκετοί ήταν και οι υποψήφιοι μοναχοί που ήθελαν να μονάσουν δίπλα στον ερημίτη, ώστε να αρχίσει να δημιουργείται ο πυρήνας της πρώτης συνοδείας του. 

Ο Όσιος Γεροντογιάννης εξακολουθούσε να παραμένει στη Μονή Καψά μέχρι που ξέσπασε η επανάσταση του 1866 και τότε φοβούμενος μήπως οι κατακτητές καταστρέψουν το μοναστήρι, αποφάσισε να εγκατασταθεί μαζί με τη συνοδεία του σε ένα παλιό ξεχασμένο και εγκαταλελειμμένο μοναστήρι την Αγία Σοφία, που βρίσκεται στο οροπέδιο των Αρμένων στη μέση περίπου της επαρχίας Σητείας. Στη Μονή Καψά άφησε μόνο ένα επιστάτη - μοναχό μέχρι το 1870. Ο Όσιος και στην Αγία Σοφία ασχολήθηκε με την εκ βάθρων ανακαίνιση της Μονής και την καλλιέργεια των κτημάτων της, ώστε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μεταμόρφωσε κυριολεκτικά την περιοχή, γεγονός που προκέλεσε τον θαυμασμό όλων. Επειδή και εκεί πήγαιναν πολλοί προσκυνητές από τα γύρω χωριά για να τον συναντήσουν, έπεσε θύμα συκοφαντίας, οπότε επέστρεψε στην αρχική Μονή του, ύστερα από εντολή του τότε Επισκόπου Ιεράς και Σητείας Νεοφύτου.

Ο Όσιος ζούσε με έντονη άσκηση, προσευχή και νηστεία. Έτρωγε ξηρή τροφή, κυρίως ελιές, χόρτα και παξιμάδια. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνούσε στο κελλί του προσευχόμενος.

Παρακολουθούσε τις Ακολουθίες από ένα παράθυρο του κελλιού του που έβλεπε προς τον Ναό και μόνο κάθε Κυριακή, όταν κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια κατέβαινε στην Εκκλησία. Απέκτησε από τον Θεό πλούσια χαρίσματα, ώστε επιτελούσε καθημερινά πάμπολλα θαύματα σε όσους με πίστη στο Θεό πλησίαζαν κοντά του. Η φήμη του γρήγορα διαδόθηκε σε ολόκληρη την Κρήτη και στα νησιά Χάλκη, Κάσο και Σύμη, ώστε καθημερινά τον επισκέπτονταν πλήθος πιστών, ζητώντας τις σοφές συμβουλές του και οδηγίες για την καθημερινή τους ζωή. Άλλοι ζητούσαν τη θεραπεία τους από ασθένειες και την απαλλαγή τους από ακάθαρτα πνεύματα. Ο Γεροντογιάννης, διατηρώντας την εσωτερική κατάσταση της ησυχίας του και κινούμενος από άπειρη αγάπη προς τον πάσχοντα άνθρωπο κατά το πρότυπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, συμβούλευε, ενίσχυε και θεράπευε όλους τους ασθενείς, χαρίζοντάς τους με την χάρη του Κυρίου την υγεία της ψυχής και του σώματος.

Ήταν ευρύτατα γνωστό ότι ο Όσιος σταύρωνε το νερό της θάλασσας και γινόταν γλυκό. Ακόμα έριχνε το ράσο του στη θάλασσα και το χρησιμοποιούσε ως σχεδία για να μεταβαίνει τακτικά χάριν ησυχίας στο Κουφονήσι, νησί που απέχει αρκετά μίλια από τη Μονή. Επίσης ο Όσιος είχε προορατικό χάρισμα, γι’ αυτό ξεχώριζε τα κλεμμένα προϊόντα που συχνά οι προσκυνητές του έφερναν ως δώρα, ζητώντας μάλιστα απ’ αυτούς που τα έφερναν να τα γυρίσουν πίσω. Η πολυχρόνια και υπεράνθρωπη άσκηση του σώματος γρήγορα εξεσθένησαν το ασθενικό σώμα του και η φωνή του λεπτύνθηκε, ώστε μετά βίας μπορούσαν να ακούσουν οι παρευρισκόμενοι όσα τους έλεγε. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του παρέμενε στο κελλί του κλινήρης. Προείδε τον θάνατό του και προσκάλεσε πριν την εκδημία του προς τον Κύριο όλη την Συνοδεία στο κελλί του για να τους ζητήσει συγχώρηση και να τους δώσει τις τελευταίες συμβουλές του. Άφησε διάδοχο του τον Μοναχό Ανανία, προείπε ό,τι θα συμβεί στη Μονή μετά τον θάνατό του και όρισε την ακριβή ημέρα και ώρα του θανάτου του. Από τον εγγονό του Ιωσήφ, Διάκονο τότε, και τον Ιερομόναχο Γεννάδιο ζήτησε να λειτουργήσουν μαζί και να τον κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Στις 6 Αυγούστου του έτους 1874, αφού κοινώνησε, κάλεσε πάλι τους Πατέρες στο κελλί του, τους ζήτησε ξανά συγχώρηση, έκανε το σημείο του Σταυρού, πλάγιασε δεξιά και αφού σταύρωσε τα χέρια του οσιακά παρέδωσε την μεταμορφωμένη ψυχή του στον μεταμορφωθέντα Κύριο.

Η σωρός του έγινε λαϊκό προσκύνημα και πολύς κόσμος κατέκλυζε καθημερινά τη Μονή για να τον προσκυνήσει και να τον αποχεραιτίσει, ώστε έμεινε επί τρεις μέρες άταφος.

Τάφηκε στις 9 Αυγούστου 1874 μέσα στην Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου στη νοτιοδυτική γωνία σε πέτρινο λαξευμένο τάφο από τον εγγονό του και μετέπειτα ηγούμενο της Μονής Αρχιμ. Ιωσήφ Γεροντάκη. Αυτός, κινούμενος από την ευλάβεια του ευσεβούς λαού προς τον Όσιο, ανεκόμισε στη συνέχεια την τιμία Κάρα του αγίου, την οποία και απέθεσε στο πάνω μέρος του τάφου. Από την κοίμηση του Οσίου η ευλάβεια των πιστών προς τον Όσιο ήταν αμείωτη και μάλλον μέρα με την ημέρα αύξανε και διαδιδόταν από γενεά σε γενεά. Οι προσερχόμενοι στο Μοναστήρι, προσκυνούσαν την κάρα του Οσίου, όπως και την εικόνα του, ενώ έπαιρναν και χώμα από τον τάφο ως ευλογία και θεραπεύονταν.

Η ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου Ιωσήφ έγινε στις 7 Μαΐου του έτους 1982, δηλαδή 108 χρόνια από την κοίμησή του, ύστερα από ολονύκτια αγρυπνία και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν μέσα σε αργυρή λάρνακα μαζί με την τίμια κάρα του σε περίβλεπτη θέση του ναού και εκπέμπουν άρρητη ευωδία.

Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993.

πηγή: www.saint.gr



Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΖΙΔΑΝΙΟΥ.


Φυλάσσεται στην γυναικεία σήμερα Ιερά Μονή Γενεθλίου της Παναγίας Ζιδανίου, στο Μικρόβαλτο της Κοζάνης.

Κοντά στα Σέρβια της Κοζάνης, στη θέση “Βρύσες” υπήρχε κάποτε ένας βυζαντινός ναός με την εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας της Παντάνασσας που πιθανότατα ανήκε στη γυναικεία μονή των Αγίων Θεοδώρων.

Η Ιερά Μονή Παναγίας Ζιδανίου σήμερα
Σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπια του ναού των Αγίων Θεοδώρων στο τοπωνύμιο “Καλογριές” που φαίνεται να προήλθε από τις μοναχές (καλόγριες) του μοναστηριού.


Κατά την επικρατέστερη άποψη, σε κάποια ιστορική φάση οι Τούρκοι κατέστρεψαν το μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων και το ναό που βρισκότανε η εικόνα της Παναγίας η οποία όμως διασώθηκε και το 1541 άνθρωποι ευσεβείς τη μετέφεραν για ασφάλεια στο δασωμένο Ζιδάνι και την εναπόθεσαν σε κάποιο εξωκλήσι στη θέση “Συκιές” ανατολικά του χωριού και έτσι γύρω από αυτό το ξωκλήσι αναπτύχθηκε τα επόμενα χρόνια, το μοναστήρι του Ζιδανίου.

Το 1755 το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας της Παναγίας είχε καλυφθεί με περίτεχνη ασημένια επένδυση από τον τεχνίτη Θεόδωρο που καταγόταν από τους Καλαρύτες Ιωαννίνων, η οποία υπάρχει και σήμερα στην εικόνα.

Τον Μάρτιο του 1943 η μονή πυρπολήθηκε από τα ναζιστικά στρατεύματα αλλά η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας διασώθηκε θαυματουργός από τα αδέλφια Γεώργιο και Ευάγγελο Τζιώνα (Τζινουγιώγα και Τζινουβάγγελο).

Η εικόνα της Παναγίας του Ζιδανίου είναι από τα λίγα ιερά κειμήλια του μοναστηριού που έχουν διασωθεί. 

Χάρη στις φροντίδες των μοναχών καθώς και την αγάπη αλλά και την ευσέβεια των χριστιανών, επέζησε στο πέρασμα των χρόνων παρά τις τόσες περιπέτειες που γνώρισε και τους μεγάλους κινδύνους που πολλές φορές την απείλησαν.

Δεν γνωρίζουμε τον αγιογράφο της, ούτε και τον ακριβή χρόνο της αγιογράφησής της. 


Από την λιτάνευση της εικόνας στην Κοζάνη
Αφού όμως το 1541 υπήρχε στα Σέρβια και ήταν πολύ γνωστή, θα πρέπει να βρισκόταν εκεί από αρκετά νωρίτερα και οπωσδήποτε από τους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους.

Της αποδίδονται ιδιότητες θαυματουργικές, γι’ αυτό και οι ευσεβείς χριστιανοί την προσκυνούν και την ασπάζονται με μεγάλη ευλάβεια και ζητούν τη χάρη, τη βοήθεια και την προστασία της.

Αναφέρεται, ότι το 1918 έπληξε την Κοζάνη μία θανατηφόρα γρίπη, η οποία σταμάτησε με θαυματουργική παρέμβαση της Παναγίας της Ζιδανιώτισσας, που μεταφέρθηκε στην πόλη, όπου τελέστηκαν αγρυπνίες, παρακλήσεις και λιτανείες.


Από την λιτάνευση της εικόνας στην Κοζάνη
Πολλές μαρτυρίες υπάρχουν επίσης από τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα για θαύματα της Παναγίας στην οποία καταφεύγουν οι πιστοί στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής τους, επιζητώντας την ίαση της ψυχής και του σώματος.

Η εικόνα της Παναγίας μεταφέρεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Παρασκευή μετά το Πάσχα) από το μοναστήρι στο ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην Κοζάνη.

Την Κυριακή του Θωμά γίνεται λαμπρή πάνδημη λιτάνευση στην πόλη της Κοζάνης από το ιερατείο της πόλης, τις τοπικές, πολιτικές αλλά και στρατιωτικές αρχές καθώς και μεγάλου πλήθος πιστών, η οποία καταλήγει στο ναό του Αγίου Νικολάου, του πολιούχου της Κοζάνης.

Αφού παραμείνει εκεί για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα για προσκύνημα, η εικόνα μεταφέρεται στη συνέχεια εκ περιτροπής και σε άλλους ενοριακούς ναούς της πόλης.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ζιδανίου επέστρεφε στο μοναστήρι του Ζιδανίου τις παραμονές της γιορτής του Γενεθλίου της Παναγίας Θεοτόκου, στις 8 Σεπτεμβρίου.

Όμως από το 2008 η εικόνα της Παναγίας επανέρχεται στη Μονή Ζιδανίου την 1η Αυγούστου.

Στο πανηγύρι της Μονής της Παναγίας Ζιδανίου συρρέει πλήθος πιστών από την ευρύτερη και όχι μόνο περιοχή για να προσκυνήσει και να ζητήσει τη Θεία Χάρη της και Ευλογία.




Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΠΟΛΙΤΗ.


Φυλάσσεται στο Μουσείο Μπενάκη σε λειψανοθήκη έργο του χρυσοχόου Πανταζή Μαραγκόπουλου, με δαπάνη της συντεχνίας των σαπουντζήδων. Κατασκευάστηκε στην Σμύρνη το 1816 και είναι δωρεά του Γεωργίου Zάκου (ΓΕ 23792).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στο χωριό Πιτυός της βόρειας Χίου, ο πατέρας του ονομαζόταν Παρασκευάς, και η μητέρα του Αγγερού.

Σε ηλικία 18 μηνών, ορφανός από μητέρα, παραδόθηκε από τον πατέρα του να τον αναθρέψει η μητριά του. Σε παιδική ηλικία οι γονείς, παρέδωσαν τον Γεώργιο σε κάποιο λεπτουργό, Βισσετζή ονομαζόμενο, για να του μάθει την τέχνη του. Όταν κάποτε με το αφεντικό του ήλθε στα Ψαρά, για να φιλοτεχνήσουν το τέμπλο του ναού του Αγίου Νικολάου, ο Γεώργιος έφυγε με ορισμένους νέους στην Καβάλα. Εκεί συνελήφθη να κλέβει από έναν κήπο και παραδόθηκε στον κριτή. Για ν' αποφύγει την τιμωρία δέχτηκε τον Ισλαμισμό, περιτμήθηκε και ονομάστηκε Αχμέτ.

Σε ηλικία 10 χρονών, επέστρεψε στη Χίο κλαίγοντας και ομολογώντας τον Χριστό. Ο πατέρας του για να τον προφυλάξει τον μετέφερε σ' ένα κτήμα του στις Κυδωνιές.

Αργότερα, 22 χρονών, αρραβωνιάστηκε και ο αδελφός της μνηστής του, επειδή είχε μαζί του χρηματικές διαφορές, τον πρόδωσε στον Τούρκο διοικητή, ότι ενώ έγινε Μουσουλμάνος επανήλθε στον Χριστιανισμό. Βασανίστηκε σκληρά και αφού μέσα στη φυλακή κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 1807 του έκοψαν - με μαρτυρικό τρόπο - το κεφάλι λίγο - λίγο. 

Έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου, από τον αθλοθέτη Χριστό.

Το λείψανο του Αγίου πετάχτηκε σε ρεματιά έξω από την πόλη σύμφωνα με μια εκδοχή ή ρίχθηκε στη θάλασσα σύμφωνα με άλλη. Οι χριστιανοί το περισυνέλεξαν και το πήγαν στο ερημονήσι Νησοπούλα, που βρίσκεται έξω από το Αϊβαλί, όπου και το ενταφίασαν. Μετά από χρόνια έγινε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου και το τοποθέτησαν σε ναό, που ανεγέρθηκε προς τιμήν του Αγίου, στον τόπο του μαρτυρίου του. 

Μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 τελούνταν στις Κυδωνιές μεγάλη πανήγυρις προς τιμήν του Αγίου, που είναι ο πολιούχος και προστάτης άγιος των απανταχού της Γης Κυδωνιατών.

Η μνήμη του τιμάται στις 26 Νοεμβρίου.



Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ.



Ο Μητροπολιτικός Ναός  Παναγίας Επίσκεψης των Τρικάλων
Η πάνσεπτος και χαριτόβρυτος εφέστιος εικόνα της Παναγίας «Επισκέψεως» φυλάσσεται στον ομώνυμο παλαιό, Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Τρικάλων που βρίσκεται στην παλιά συνοικία του Βαρουσίου και είναι μία από τις αρχαίες και ιστορικές εκκλησίες των Τρικάλων.

Η Εικόνα έχει διαστάσεις 1,20 Χ 0,75 εκατοστά και είναι από τα ιερότερα και πολυτιμότερα κειμήλια της πόλης των Τρικάλων και γενικότερα της αγιοτόκου Θεσσαλικής γης αλλά και της πατρίδας μας.

Η φήμη της ξεπέρασε δικαίως τα όρια της ελληνικής επικράτειας και πολλοί προσκυνητές συρρέουν από ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, ιδιαιτέρως όμως Ρώσοι αλλά και Σέρβοι.

Ο Μητροπολιτικός Ναός  Παναγίας Επίσκεψης 
Η Παναγία, με την επιβλητική της μορφή, εικονίζεται Βρεφοκρατούσα και φέρει επιγραφή «Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ», ονομασία συνηθισμένη κατά την βυζαντινή εικονογραφία, αλλά μοναδική ίσως στον ελλαδικό χώρο.

Σύμφωνα με τους ερευνητές πιθανότατα είναι έργο των αρχών του 18ου αιώνα. 

Κάποιοι ερευνητές όμως, λόγω και των καθαρά βυζαντινών χαρακτηριστικών της την αναγάγουν σε πολύ προγενέστερους και παλαιότερους χρόνους.

Η Εικόνα προέρχεται από έναν προϋπάρχοντα παλαιό βυζαντινό Ιερό Ναό, πάνω στον οποίο κτίσθηκε το 1867 ο σημερινός Ναός της Παναγίας Επίσκεψης στον οποίο επίσης φυλάσσεται εκτός των άλλων και τμήμα της Τιμίας Κάρας της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας (Δείτε ΕΔΩ).

Η εικόνα φιλοτεχνήθηκε με ασημένιο "υποκάμισο", το 1896 από τον φημισμένο τεχνίτη Αναστάσιο Τσιναρίδη, με καταγωγή από το ορεινό Χαλίκι Ασπροποτάμου. 

Καλύπτεται ομοιόμορφα ολόκληρη η εικόνα, εκτός όμως από τα επιβλητικά βυζαντινής τεχνοτροπίας πρόσωπα της Παναγίας και του Χριστού ενώ τα φωτοστέφανα είναι περίτεχνα με πυκνούς συμπλεκόμενους κλάδους.

Ενώπιον της εφέστιας εικόνας της Παναγίας Επίσκεψης ψάλθηκε στις 23 Αυγούστου του 1881 η πανηγυρική ευχαριστήριος δοξολογία για την απελευθέρωση της πόλης των Τρικάλων, θαυμαστό και αυτό σημείο της Παναγίας, όπως και πολλά άλλα.


Η Εφέστιος και Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Επίσκεψης για πρώτη φορά στα χρονικά εξήλθε από τον ομώνυμο ναό που φυλάσσεται, τον Οκτώβριο του 2016.

Με Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια είχε πραγματοποιηθεί η
λιτάνευση της Εικόνας της Παναγίας «ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ»,
μετά των χαριτόβρυτων Λειψάνων και της Ιεράς
Εικόνας του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη
Αφορμή στάθηκε η παράκληση του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης & Σταγών κ. Χρυσόστομο. 

Ζήτησε να μεταφερθεί η Ιερά Εικόνα της Παναγίας Επίσκεψης, προς ευλογία και αγιασμό του φιλοχρίστου λαού της Θεσσαλονίκης, επί ένα εικοσαήμερο, στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Δημητρίου προκειμένου να συνεορτασθεί κατά την εορτή της μνήμης Αυτού την 26η Οκτωβρίου 2016.

Την εικόνα μετέφερε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης & Σταγών κ. Χρυσόστομος, συνοδεία του Εφημερίου του Ι.Ν. Παναγίας Επισκέψεως Τρικάλων πατρός Γεωργίου Γραδούλα, του Πρωτοσυγκέλλου πατρός Αλεξίου Κανίνα και Ιερέων της Μητροπόλεως και την υποδέχθηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος στα προπύλαια του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου.

Κατά την πανήγυρη του Ιερού Ναού, στην εορτή των Εισοδίων, η Ιερά Εικόνα λιτανεύεται πανδήμως και με κάθε λαμπρότητα στην πόλη των Τρικάλων.

Από την κτητορική της επιγραφή, η Παναγία Επίσκεψη, ορίζεται να τιμάται δύο φορές το χρόνο: 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θεοτόκου) και 21 Νοεμβρίου (Εισόδια της Παναγίας).

Τηλέφωνο & fax ιερού Ναού: (+30) 24310 33671




πηγή: panagiaepiskepsi.gr


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.



Η εικόνα έχει διαστάσεις 46,4 × 25,5 εκατοστά και βρίσκεται στην Ιερά Μονή Θεοβαδίστου Όρους Σινά, Αγίας Αικατερίνης.

Ειναι η αρχαιότερη εικόνα που εικονίζει τον Χριστό
νεκρό και με ακάνθινο στέφανο
Είναι άγνωστου δημιουργού του 8ου αιώνος και προέρχεται πιθανότατα από την Παλαιστίνη. 

Είναι μία πολύ σημαντική εικόνα που επέζησε από τους αποκαλούμενους "σκοτεινούς αιώνες" του Βυζαντίου και η αρχαιότερη που εικονίζει τον Χριστό νεκρό και με ακάνθινο στέφανο, και όπου αναγράφονται τα ονόματα των δύο συσταυρωθέντων ληστών "Γέστας" και "Δήμας", γνωστά από την απόκρυφη καινοδιαθηκική παράδοση.

Το δεξί τμήμα της εικόνας είναι κατεστραμμένο. 

Ο Χριστός παριστάνεται με το σώμα όρθιο, τα χέρια τεντωμένα, το κεφάλι ελαφρότατα γερμένο και τα μάτια κλειστά. Φορεί κολόβιο (αχειρίδωτο ποδήρες ρούχο) και όχι το περίζωμα που επεκράτησε από τα τέλη του 9ου αιώνα. Αίμα και νερό ρέουν από την πλευρά του. 


Ο αμετανόητος "κακός" ληστής Γεστάς, στα
δεξιά του Εσταυρωμένου Χριστού
Δίπλα του, επάνω σε χωριστούς και απόκρημνους βράχους, είναι στημένοι οι σταυροί των δύο ληστών. 

Από αυτούς σώζεται μόνο ο αριστερός (δεξιά του Χριστού), με περίζωμα στην μέση και τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη. 

Αναγράφονται επίσης τα ονόματα των δύο συσταυρωθέντων ληστών "Γέστας" και "Δήμας", γνωστά από την απόκρυφη καινοδιαθηκική παράδοση. 

Στηθαίοι άγγελοι πετούν γύρω από τον σταυρό και δίπλα στον σταυρό του Χριστού στέκονται η Παναγία, με υψωμένο το αριστερό χέρι που κρατεί μαντήλι και δείχνει προς τα μάτια της υποδηλώνοντας έτσι ότι είναι μάρτυρας της Σταύρωσης του Υιού της και ο Ιωάννης, του οποίου το αριστερό χέρι είναι κρυμμένο μέσα στο ιμάτιο. 


3 στρατιώτες παίζουν στα ζάρια τον άρραφο χιτώνα του Χριστού
Η Παναγία δηλώνεται με τις λέξεις "Η Αγία Μαρία" (με βυζαντινό μονόγραμμα), όπως συμβαίνει πριν από την Εικονομαχία. 

Τρεις στρατιώτες παίζουν στα ζάρια τον άρραφο χιτώνα του Σωτήρος και δίπλα τους είναι μπηγμένα στο έδαφος τα δόρατά τους. 

Στην επάνω αριστερή γωνία είναι ζωγραφισμένος κόκκινος ήλιος πάνω στο κυανόμαυρο βάθος. Στην δεξιά γωνία θα ήταν πρέπει να ήτανε ζωγραφισμένη η σελήνη. 

Αξιοσημείωτη είναι η κλιμάκωση των διαστάσεων των μορφών, ανάλογα με την σημασία τους: ο Εσταυρωμένος είναι Υψηλότερος από την Θεοτόκο και τον Ιωάννη, αυτοί είναι μεγαλύτεροι από τον ληστή και μικρότεροι ακόμη είναι οι στρατιώτες. 

Οι αξιοσημείωτες ομοιότητες με την τοιχογραφία της Σταυρώσεως της Santa Maria Antiqua στην Ρώμη οδηγούν σε χρονολόγηση στον 8ο αιώνα.