Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Ιερά Μονή Παλιουρής Ζίτσας, Ηπειρος.

πηγή φωτογραφίας: stone-trad.eu

Βρίσκεται στην Τοπική Κοινότητα Παλιουρής του Δήμου Ζίτσας Ιωαννίνων και προς τη βόρεια πλευρά του λόφου και αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θεοτόκου και οφείλει την ονομασία της στο φυτό παλιούρι, το οποίο υπήρχε παντού στη γύρω περιοχή.


πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
Σύμφωνα με την παράδοση η Μονή της Παλιουρής κτίστηκε κατά το 1688 με 1690 από τον Παπαναστάσιο Αλεξίου με καταγωγή από την περιοχή της Ζίτσας. 

Στην ίδια ακριβώς θέση, όμως, παλαιότερα υπήρχε κάποιος χριστιανικός ναός που είχε ιδρύσει κατά το 1373 ο Θωμάς Πρελιούμποβιτς, ένας Σέρβος δεσπότης των Ιωαννίνων, που όμως κατά τον 17ο αιώνα ήταν ήδη ερειπωμένος. 

Η μονή απέκτησε σημαντικό πλούτο και αρκετά μεγάλη κτηματική περιουσία, και σύμφωνα με την παράδοση φιλοξενούσε σημαντικό κρυφό σχολείο για την ευρύτερη περιοχή της Ζίτσας.

πηγή φωτογραφίας: cultroutes-apps.eu
πηγή φωτογραφίας: cultroutes-apps.eu

πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
Η μονή Καταστράφηκε από τον Αλή Πασά το 1782 και ανοικοδομήθηκε το 1784  με έξοδα κάποιας Αγγελικής από την Ζίτσα, ενώ το 1796 ανακαινίσθηκε εκ νέου. 

Καταστράφηκε και πάλι το 1820 από οθωμανικά στρατεύματα και τότε οι μοναχοί της υποχρεώθηκαν να την εγκαταλείψουν αλλά το 1825 λειτούργησε και πάλι, με ένα ειδικό διάταγμα του τότε διοικητή των Ιωαννίνων, Μεχμέτ Ρεσίτ πασά Κιουταχή.

Το συγκρότημα περιβάλλεται από ψηλό περίβολο που σχηματίζει ορθογώνια αυλή με δέντρα, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται το καθολικό, περιτριγυρισμένο από κελλιά και βοηθητικούς χώρους.

πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr

πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
Ο ναός ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο και η στέγη του είναι θολωτή, με δώδεκα ισομεγέθεις θόλους διαταγμένους σε τρεις σειρές, που στηρίζονται σε δύο κιονοστοιχίες με τρεις κίονες η καθεμία. 

Το εσωτερικό του είναι πλούσια διακοσμημένο με αγιογραφίες του 1833, έργα λαϊκής τεχνοτροπίας που υπογράφουν οι γνωστοί ζωγράφοι από τα Ιωάννινα Θεοδόσιος και ο γιος του Κωνσταντίνος.

Η δυτική πλευρά, που κατέρρευσε το 1816 και ανοκοδομήθηκε, δεν είναι αγιογραφημένη, ενώ η παράσταση του Χριστού στη βόρεια πλευρά είναι έργο του ζωγράφου Διονύσιου Ζούκη από τους Καλαρρύτες. 


πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
Στο εσωτερικό του ναού διατηρείται το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και φορητές εικόνες του 1678, έργο του Εμμανουήλ Τζάνε, και του 18ου αιώνα.

Το μοναστήρι διέθετε μεγάλη περιουσία που προερχόταν τόσο από δωρεές και αγορές όσο και από χωράφια ποτιστικά και ξερικά καθώς και από αμπέλια, λειβάδια και ζώα μικρά και μεγάλα που κατείχε. Το μεγαλύτερο μέρος της κτηματικής περιουσίας της μονής απαλλοτριώθηκε το 1923 με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας.

Η Μονή βρίσκετε στο 30ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Ιωαννίνων – Ηγουμενίτσας και η πρόσβαση στο μοναστήρι είναι εύκολη, αφού ο δρόμος που οδηγεί σε αυτό είναι ασφαλτοστρωμένος σε όλο το μήκος του περίπου 400 μέτρα.

Η μονή είναι ανδρική με ηγούμενο τον αρχιμανδρίτη Αθανάσιο Σουσόπουλο και πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου.


Τηλέφωνο Μονής : (+30) 26580 61464



Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ "ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ" ΣΤΑ ΤΑΜΠΑΚΙΚΑ ΛΑΡΙΣΑΣ.

πηγή φωτογραφίας: 7gym-laris.lar.sch.gr


Βρίσκεται στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής 
στους Αμπελόκηπους (Ταμπάκικα) της Λάρισας 
και βρέθηκε με πολύ θαυμαστό τρόπο.. 



O Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στα Ταμπάκικα Λάρισας
πηγή φωτογραφίας: 7gym-laris.lar.sch.gr
Ως το τέλος της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι της συνοικίας Ταμπάκικα της Λάρισας εκκλησιάζονταν στον γειτονικό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου.

Το 1877 οικοδομήθηκε σε κεντρικό σημείο της συνοικίας ένα παρεκκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης όπου υπήρχε και κοιμητήριο.

Μετά από λίγο καιρό και την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε μία μοναχή ονόματι Θεοφανία, αποφασισμένη να εργασθεί αμισθί στο παρεκκλήσιο και τα μνήματα του μικρού κοιμητηρίου. Η Θεοφανία εγκαταστάθηκε πλησίον του μικρού ναΐσκου σε ένα μικρό κελάκι όπου έκανε και τον μοναχικό της κανόνα. Ο παντογνώστης Κύριος βλέποντας τα βάθη της ψυχής της αποκαλύπτει με όνειρα ότι στο σημείο που υπάρχει το μαγγανοπήγαδο και στο βάθος του βρίσκεται εικόνα της Θεομήτορος από πολλά χρόνια.

Ο ναός από το λόφο του Φρουρίου
πηγή φωτογραφίας: 7gym-laris.lar.sch.gr
Η μοναχή Θεοφανία ξαναβλέπει σε όνειρο, αυτή τη φορά την Υπεραγία Θεοτόκο, ως γυναίκα απαστράπτουσα, να την οδηγεί στο μαγγανοπήγαδο και να της δείχνει ότι στο βυθό του από όπου αναβλύζει το νερό βρίσκεται η εικόνα της, και της ζητάει να εξέλθει από εκεί.

Γνωστοποιούνται τα όνειρα στον νεωκόρο και στην συνέχεια στον τότε ιερέα του Ναΐσκου και τελικά στον Επίσκοπο Λαρίσης Νεόφυτο, ο οποίος και καλεί την μοναχή στην επισκοπή για να μιλήσουν. 

Η μοναχή Θεοφανία με δάκρυα στα μάτια διηγήθηκε στον Επίσκοπο τα όνειρά της και εκείνος δίνει εντολή στους ιερείς ανεύρεσης συνεργείου για να αντλήσει το νερό του πηγαδιού. 

Το εσωτερικό του ναού.
πηγή φωτογραφίας: 7gym-laris.lar.sch.gr
Με εγκύκλιο γνωστοποιεί το γεγονός στους ιερείς της Μητροπόλεως Λαρίσης και τον πιστό λαό και τους καλεί να παραστούν όλοι στην τελετή.

Έτσι και έγινε. 

Μία μέρα σχηματίζεται πομπή γύρω από το πηγάδι με τους ιερείς ενδεδυμένους τα ιερά τους άμφια, τον Επίσκοπο επικεφαλής, παρουσία των αρχών και πλήθους κόσμου και αφού προηγήθηκε παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο, αρχίζει η άντληση του νερού οπότε στο βυθό εμφανίζεται η εικόνα λασπωμένη.

Μεγάλη η συγκίνηση και η χαρά όλων και αμέσως αρχίζει πανηγυρικά να ηχεί η καμπάνα του μικρού ξύλινου κωδωνοστασίου του Ναΐσκου.

Η θαυματουργή εικόνα χωρίς το "πουκάμισο"
πηγή φωτογραφίας: www.panagialarisis.gr
Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος παίρνει στα χέρια του την ιερά εικόνα και την καθαρίζει από τις λάσπες.

Κατόπιν σχηματίζεται πομπή προς τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου όπου εναποτίθεται προς προσκύνηση για σαράντα ημέρες. 

Την εικόνα αυτή η οποία απεικονίζει την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Κύριο (Ρόδον το Αμάραντον) την ονομάζει ο Επίσκοπος, Ζωοδόχο Πηγή, και δίνει εντολή να φιλοξενηθεί στον Μητροπολιτικό Ναό μέχρι ανεγέρσεως Ιερού Ναού ενώ αργότερα φιλοτεχνείθηκε ένα ασημένιο «πουκάμισο» το οποίο και τοποθετήθηκε επάνω και αναγράφει «ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ».

Η εικόνα αυτή βρίσκεται μέχρι και σήμερα στον Ιερό Ναό της και από τις 2 Μαΐου 2008, με την παραίνεση και ευλογία του Ποιμενάρχου της Λάρισας κ. Ιγνατίου και τις φιλότιμες προσπάθειες του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου σε έναν καλαίσθητο και επιβλητικό θρόνο, χαρίζοντας, χάρη, ευλογία, παρηγοριά αλλά και αναρίθμητα θαύματα σε κάθε πιστό άνθρωπο.

Μετά την κατάρτιση ερανικής επιτροπής ανεγέρσεως Ιερού Ναού, με εγκύκλιό του ο Μητροπολίτης Νεόφυτος διορίζει τον ιερέα παπά Δημήτρη Σακελλαρίου για την διενέργεια εράνου σε όλη την Θεσσαλική, ελεύθερη πλέον γη. Έτσι χτίζεται ο πρώτος ναός Βασιλικού ρυθμού, ο οποίος και διατηρήθηκε μέχρι και το 1990.


Τηλέφωνο ναού: (+30) 2410 532350.

πηγή: 7gym-laris.lar.sch.gr , www.panagialarisis.gr 



ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΑΠΟΛΙΤΟΥ.

πηγή φωτογραφίας: agiosgeorgios57.blogspot.gr

Βρίσκεται αδιάφθορο στον Ιερό Ναό Αγίου Ευσταθίου Περισσού Αττικής. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ). 


Το Νέβ Σεχήρ, πατρίδα του Αγίου
πηγή φωτογραφίας: agiosgeorgiosnikaias.blogspot.gr
Ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυρας Γεώργιος ήταν Ιερέας και καταγόταν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, που στα τούρκικα ονομάζεται «Νέβ Σεχήρ». 

Διέπρεπε σαν εφημέριος στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη Νεάπολη «ἐν ἀληθείᾳ καὶ ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ, πορευόμενος ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτος».

Κατά το 1797 προσκλήθηκε από τους χριστιανούς του χωρίου Μαλακωτή να Ιερουργήσει εκεί, αναπληρώνοντας τον δικό τους εφημέριο τους, που τον καταδίωκαν οι Τούρκοι. 

Η ασημένια λάρνακα με το άφθαρτο σκήνωμα του Αγίου
πηγή φωτογραφίας: agiosgeorgiosnikaias.blogspot.gr

Εικόνα του Αγίου φιλοτεχνημένη
απο τον Φώτη Κόντογλου
πηγή φωτογραφίας: www.saint.gr
Ο Ιερέας Γεώργιος ευχαρίστως δέχτηκε και αναχώρησε για το χωριό. 

Ξαφνικά όμως, κοντά στη θέση «Κόμπια - Ντερέ», συνελήφθη από εξαγριωμένους βοσκούς Τούρκους, οι όποιοι τον λήστεψαν, τον βασάνισαν με βαρβαρότητα και τελικά τον αποκεφάλισαν στις 3 Νοεμβρίου του 1793.

Το Λείψανο του Νεομάρτυρα Γεωργίου ανακομίσθηκε «σῶον καί ἀκέραιον καί ἄφθαρτον καί πλῆρες οὐρανίου εὐωδίας καί χάριτος», μετά από εμφάνισή του «ἐν ὀράματι εἰς τινα γυναῖκα χήραν, εὐλαβῆ καί φοβουμένην τόν Θεόν»

Αρχικά φυλάχθηκε στην κατοικία του συνεφημερίου του, Νεοφύτου, και μετά τον θάνατό του στον ενοριακό ναό της Νεαπόλεως.

Εκεί το προσκύνησαν και «οἱ ἀείμνηστοι Μητροπολῖται Καισαρείας Παϊσιος, Κλεόβουλος καί Ἰωάννης, οἵτινες τακτικῶς ἤρχοντο εἰς Νεάπολιν καί ἐθαύμαζον καί ὡμολόγουν τήν χάριν τήν ὁποίαν ἔλαβεν παρά Θεοῦ, ἀναδειχθείς θαυματουργός».

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, το Ιερό Λείψανο μεταφέρθηκε στην Ελλάδα (με την ευκαιρία της ανταλλαγής των πληθυσμών, το 1924 μ.Χ.), από τον τότε εφημέριο Νεαπόλεως Αρχιμανδρίτη Ιγνάτιο με ατμόπλοιο στην Αττική και κατατέθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ευσταθίου στην Νέα Νεάπολη του Περισσού Αττικής, όπου και σήμερα φυλάσσεται, σε αρίστη κατάσταση.

Στον Ναό του Αγίου Ευσταθίου που είναι ο μοναδικός ναός αφιερωμένος στον Αγιο Ευστάθιο στην Αττική και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, φυλάσσονται επίσης: η Τιμία Κάρα του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Νύσσης, απότμημα λειψάνων των Αγίων Θεοδώρων, λείψανο του Αγίου Ευσταθίου και λείψανο του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη του Νέου εκ της Δράμας.

Εορτάζει στις 3 Νοεμβρίου.


Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΗΠΙΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΗΡΥΚΟΥ.

φωτογραφία του π. Ν.Κ, πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr

Χείρ και πους του αγίου νηπιομάρτυρος Κηρύκου αποθησαυρίζονται στη Νέα Μονή Χίου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Πόδι του νηπιομάρτυρα Κηρύκου
φωτογραφία του π. Ν.Κ,
πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr
Μάρτυρες της Εκκλησίας μας ανάδειξαν όλες οι ηλικίες. Νέοι, ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες στολίζουν σαν πολύτιμοι λίθοι τα μαρτυρολόγιά της. Μια από τις κατηγορίες των Μαρτύρων μας είναι οι Παιδομάρτυρες, όπου σ’ αυτή συγκαταλέγονται τα ηρωικά βλαστάρια των Χριστιανών γονέων. Είναι τα πολυάριθμα παιδιά, ακόμα και νήπια, τα οποία μαρτύρησαν για την πίστη τους στο Χριστό. Ένα από αυτά υπήρξε ο τρίχρονος άγιος Κήρυκος, ο οποίος έδωσε τη σύντομη ζωή του για την πίστη του στο Χριστό, μαζί με την ηρωική χριστιανή μητέρα του Ιουλίττα.

Η αγία Ιουλίττα καταγόταν από τα μέρη του Ικονίου της Μικράς Ασίας. Έμεινε σε νεαρή ηλικία χήρα και είχε αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα του νηπίου της, που ονομαζόταν Κήρυκος. Τον μεγάλωνε με ευσέβεια και φόβο Θεού. και μαζί με τη στοργή και την αγάπη της έβαζε στην άγουρη ψυχή του νηπίου της την πίστη στον αληθινό Θεό και εκείνο χαριτωμένο, ρουφούσε σαν το καθαρό σφουγγάρι τις υπέροχες μητρικές νουθεσίες.

Ζούσαν στα χρόνια που βασίλευε ο θρησκομανής και φανατικός Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός (285 - 305) ο οποίος είχε κηρύξει το φοβερότερο διωγμό κατά των Χριστιανών. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία και ιδιαίτερα οι μάντεις, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην κήρυξη του διωγμού αυτού. Έβλεπαν με θλίψη και ανησυχία οι ιερείς των ειδώλων ότι ερήμωναν τα ειδωλολατρικά «ιερά» εξαιτίας της ραγδαίας εγκατάλειψης των πιστών της αρχαίας θρησκείας και την μεταστροφή τους στη νέα ακμάζουσα χριστιανική πίστη. Αυτό σήμαινε απώλεια τεράστιων προσόδων. Ας μη λησμονούμε πως οι ιερείς στην αρχαία εποχή ήταν οι πλουσιότεροι άνθρωποι, αφού τα «ιερά» της αρχαίας θρησκείας ήταν κατά κανόνα ιδιωτικά. Κυρίως αντέδρασαν τα μαντεία, στα οποία διαδραματίζονταν, όπως είναι γνωστό, απίστευτες καταστάσεις σκοταδισμού, δεισιδαιμονίας και απάτης.

Οι ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων της Μικράς Ασίας, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνα, διαμήνυσαν στο θρησκόληπτο αυτοκράτορα πως οι «θεοί» ήταν «θυμωμένοι», διότι το κράτος ανέχονταν την ύπαρξη των «άθεων», δηλαδή των Χριστιανών (έτσι τους αποκαλούσαν οι ειδωλολάτρες), οι οποίοι δεν θυσίαζαν και δεν τους λάτρευαν, και γι’ αυτό δεν ήταν ευμενείς προς αυτό. 

Τον έπεισαν λοιπόν να αρχίσει τους διωγμούς, οι οποίοι είχαν εξελιχτεί σε πραγματική γενοκτονία για τους Χριστιανούς. Χιλιάδες Χριστιανοί, όλων των κοινωνικών τάξεων και ηλικιών οδηγούνταν σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να αναγκαστούν να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στους ανύπαρκτους και ανήθικους ειδωλολατρικούς «θεούς». Όσοι αρνούνταν οδηγούνταν στο θάνατο.

Το Ικόνιο, που ζούσε η αγία Ιουλίττα, βρισκόταν πολύ κοντά στην Νικομήδεια, όπου είχε την έδρα του ο Διοκλητιανός και κινδύνευε περισσότερο να αποκαλυφτεί η πίστη της και να συλληφθεί. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, έφυγε με τον μικρό τριετή Κήρυκο από το Ικόνιο για τη Σελεύκεια και αργότερα στην Ταρσό της Κιλικίας. 

Αλλά όμως και εκεί συνελήφθη από τον τοπικό φανατικό ειδωλολάτρη έπαρχο και οδηγήθηκε σε βασανιστικές ανακρίσεις και πιέσεις να αρνηθεί την πίστη της, έχοντας μαζί της και τον Κήρυκο. Η αγία Ιουλίττα ομολόγησε με θαυμαστό θάρρος και παρρησία την πίστη της στο Χριστό και χαρακτήρισε τους ειδωλολατρικούς «θεούς», στους οποίους την πίεζαν να θυσιάσει, ανύπαρκτους, αισχρούς και κακούς, όπως τους παρουσίαζαν οι μυθολογικές διηγήσεις και οι διδασκαλίες των ιερέων τους.

Ο μικρός Κήρυκος στεκόταν δίπλα στη μητέρα του, ατάραχος και ομολογούσε και αυτός ταυτόχρονα την πίστη του ψελλίζοντας συνεχώς και με όλη τη δύναμη της ψυχούλας του το όνομα του Χριστού.

Ο θηριώδης έπαρχος απειλώντας προέτρεπε την αγία Ιουλίττα να αρνηθεί το Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα. Ο μικρός Κήρυκος κατάλαβε ότι απειλούνταν η ζωή της μητέρας του και γι’ αυτό πήγε κοντά στον έπαρχο και του κλώτσησε ελαφρά το πόδι. Τότε ο οργισμένος έπαρχος άρπαξε το παιδί και το εκσφενδόνισε με όλη τη δύναμή του από τη σκάλα του βήματος. Ο Κήρυκος κύλησε με ορμή στα σκαλοπάτια, τραυματίστηκε βαριά και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

Η τραγική μητέρα δοκίμασε μεγάλο πόνο στην ψυχή της για τον μαρτυρικό θάνατο του σπλάχνου της, από την ειδωλολατρική θηριωδία. Όμως μια πρωτοφανής γαλήνη την κυρίευσε, όταν σκέφτηκε ότι την αξίωσε ο Θεός να γίνει μητέρα Μάρτυρα. Το θεώρησε ύψιστη ευλογία, χάρη και ευεργεσία από το Χριστό, που για χάρη Του και αυτή βρισκόταν να απολογείται για την πίστη της σ’ Αυτόν. Δεν έχασε την ψυχραιμία της και με ήρεμο και ειρηνικό τρόπο συνέχιζε να ομολογεί τη χριστιανική της πίστη. Παράλληλα ήλεγξε την άνανδρη πράξη του επάρχου, ο οποίος ξέσπασε την οργή του και τον φανατισμό του στο άκακο νήπιο. Ακούγοντας όλα αυτά διέταξε να τη βασανίσουν φρικτά και στο τέλος να την αποκεφαλίσουν. Αφού υπέστη απίστευτης αγριότητας και απανθρωπιάς βασανιστήρια, οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεως και ο δήμιος της έκοψε το κεφάλι. Η αγία της ψυχή φτερούγησε στα ουράνια, κάτω από το θρόνο του Θεού, για να συναντήσει το ηρωικό βλαστάρι της, για να ζουν αιώνια μαζί και να συμβασιλεύουν με το Χριστό.

Η ιερή μνήμη τους τιμάται στις 15 Ιουλίου.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ





Απολυτίκιο
Αγίων Κυρήκου και Ιουλλίτας








Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥ "ΧΤΥΠΑ"


Βρίσκεται στην Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Χριστού Νικητών, στην Καβάλα.

Η Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος,  Νικητές Καβάλας.
Η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος των Νικητών είναι γνωστή ως η εικόνα που “χτυπάει” και χτυπάει μόνο την ημέρα της εορτής της και μετά την λειτουργία. 

Την βγάζουν οι ιερείς στην αυλή του μοναστηριού, γράφεται ο κόσμος ποιοι θέλουν να την κρατήσουν και με την σειρά ένας, δυο, τρεις ή περισσότεροι κάθονται κάτω με απλωμένα τα πόδια και βάζουν την εικόνα επάνω τους, αν είναι περισσότερο του ενός και θέλει να χτυπήσει τον έναν, με θαυμαστό τρόπο χτυπάει μόνο εκείνον, αν δεν διαβάσουν οι ιερείς κάποια ευχή, δεν σταματάει, δεν είναι βέβαια απαραίτητο να χτυπήσει κάθε φορά.

κάθονται κάτω με απλωμένα τα πόδια και βάζουν την
εικόνα επάνω τους, αν είναι περισσότερο του ενός και
θέλει να χτυπήσει τον έναν, με θαυμαστό τρόπο χτυπάει
μόνο εκείνον, αν δεν διαβάσουν οι ιερείς κάποια ευχή,
δεν σταματάει...
Την θαυματουργή εικόνα, την είχανε φέρει το 1922 οι ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές εστίες τους κάτοικοι του χωριού Άνω Νεοχώρι Πανόρμου στη χερσόνησο της Κιζύκου και έχει διαστάσεις 100 x 55 εκατοστά.

Η εικόνα ακολουθούσε την πορεία των προσφύγων: άλλοτε στην Καβάλα ή το Ελαφοχώρι κι άλλοτε στους Νικητές, όπου είχαν εγκατασταθεί οικογένειες προσφύγων από το Άνω Νεοχώρι, ώσπου με απόφαση του μητροπολίτου Χρυσοστόμου (Χατζησταύρου) το μουσουλμανικό τέμενος των Νικητών καθαρίζεται και εγκαινιάζεται για να χρησιμοποιηθεί προσωρινά ως ορθόδοξος ναός και να φιλοξενήσει την ιερή εικόνα.

Έτσι το μικρό χωριό, χάρη στην εικόνα, έγινε ο πόλος έλξεως όχι μόνο των Ανωνεοχωριτών, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Όμως, η άγονη περιοχή δεν εξασφάλιζε τα χρειώδη για τη ζωή των κατοίκων, οι οποίοι σιγά - σιγά εγκατέλειψαν το χωριό τους, με αποτέλεσμα το 1955 να ερημωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά.

Ο ναός - το παλαιό τέμενος - κατέρρεε, οι προσκυνητές δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, αφού ούτε ιερέας υπήρχε για να τελέσει τις Ακολουθίες και να λειτουργήσει.

Για τους λόγους αυτούς οι κάτοικοι των πλησιόχωρων χωριών Μακρυχώρι και Ελαφοχώρι άρχισαν να ερίζουν για το ποιό είχε περισσότερα «δικαιώματα» να πάρει προς φύλαξη την θαυματουργή εικόνα και η υπόθεση έφθασε ενώπιον της Δικαιοσύνης το 1968.

Το συμβιβασμό της υποθέσεως ανέλαβε ο τότε ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως, αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Καραχρήστος, που εισηγήθηκε «να γίνει γυναικείο Ησυχαστήριο στους Νικητές και να παραμείνει η εικόνα στην αρχική της θέση και να ανήκει σε όλους, που θα την ευλαβούνται και θα την τιμούν».

Έτσι, λοιπόν, στις 26 Μαρτίου 1969 εγκαταστάθηκαν σ’ ένα σπίτι κοντά στο ναό οι πρώτες μοναχές και ξεκίνησε η προσπάθεια για την οργάνωση του Ησυχαστηρίου, που έμελλε σύντομα να εξελιχθεί στη σημερινή κοινοβιακή Μονή.




Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Νικητές Καβάλας.


Βρίσκεται μέσα σε μια βραχώδη, ανισόπεδη αλλά καταπράσινη περιοχή που περικλείουν τα χωριά Μακρυχώρι, Ελαφοχώρι, Δύσβατο και Στεγνό της ορεινής περιοχής του Νέστου.


Στην Μονή βρίσκεται η πολύ θαυματουργή εικόνα της Μεταμόρφωσης του Χριστού γνωστή και ώς εικόνα που "Χτυπάει"..


Η είσοδος της Μονής
Η Μονή είναι χτισμένη ακριβώς δίπλα στο εγκαταλελειμμένο σήμερα οικισμό των Νικητών απο τον οποίο πήρε το γνωστό λαϊκό της όνομα ως Μονή των Νικητών.

Από τον άξονα της εθνικής οδού Καβάλας – Ξάνθης και από το σταυροδρόμι που δημιουργείται στο ύψος της διασταύρωσης με το δρόμο της Χρυσούπολης απέχει ακριβώς 11 χιλιόμετρα. 

Όλη η περιοχή γύρω από το μοναστήρι είναι ορεινή και άγονη και σήμερα σχεδόν απόλυτα εγκαταλελειμμένη από τους κατοίκους της που κατέβηκαν στην Καβάλα και τη Χρυσούπολη στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960.

Η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμόρφωσης του Χριστού
που"χτυπά".
Αφορμή για τη δημιουργία της Μονής υπήρξε η θαυματουργός εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, την οποία είχαν φέρει το 1922 οι ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές εστίες τους κάτοικοι του χωριού Άνω Νεοχώρι Πανόρμου στη χερσόνησο της Κιζύκου, διαστάσεων 100 x 55 εκατοστά, η εικόνα ακολουθούσε την πορεία των ευσεβών προσφύγων: άλλοτε στην Καβάλα ή το Ελαφοχώρι κι άλλοτε στους Νικητές, όπου είχαν εγκατασταθεί οικογένειες προσφύγων από το Άνω Νεοχώρι, ώσπου με απόφαση του μητροπολίτου Χρυσοστόμου (Χατζησταύρου) το μουσουλμανικό τέμενος των Νικητών καθαρίζεται και εγκαινιάζεται για να χρησιμοποιηθεί προσωρινά ως ορθόδοξος ναός και να φιλοξενήσει την ιερή εικόνα.

Έτσι το μικρό χωριό, χάρη στην εικόνα, έγινε ο πόλος έλξεως όχι μόνο των Ανωνεοχωριτών, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. 

Όμως, η άγονη περιοχή δεν εξασφάλιζε τα χρειώδη για τη ζωή των κατοίκων, οι οποίοι σιγά - σιγά εγκατέλειψαν το χωριό τους, με αποτέλεσμα το 1955 να ερημωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά. 

Ο ναός - το παλαιό τέμενος - κατέρρεε, οι προσκυνητές δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, αφού ούτε ιερέας υπήρχε για να τελέσει τις Ακολουθίες και να λειτουργήσει. 


Άποψη του εσωτερικού του Καθολικού
Για τους λόγους αυτούς οι κάτοικοι των πλησιόχωρων χωριών Μακρυχώρι και Ελαφοχώρι άρχισαν να ερίζουν για το ποιό είχε περισσότερα «δικαιώματα» να πάρει προς φύλαξη την θαυματουργή εικόνα και η υπόθεση έφθασε ενώπιον της Δικαιοσύνης το 1968.

Το συμβιβασμό της υποθέσεως ανέλαβε ο τότε ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως, αρχιμανδρίτης Ιωακείμ Καραχρήστος, που εισηγήθηκε «να γίνει γυναικείο Ησυχαστήριο στους Νικητές και να παραμείνει η εικόνα στην αρχική της θέση και να ανήκει σε όλους, που θα την ευλαβούνται και θα την τιμούν».
Έτσι, λοιπόν, στις 26 Μαρτίου 1969 εγκαταστάθηκαν σ’ ένα σπίτι κοντά στο ναό οι πρώτες μοναχές και ξεκίνησε η προσπάθεια για την οργάνωση του Ησυχαστηρίου, που έμελλε σύντομα να εξελιχθεί στη σημερινή κοινοβιακή Μονή. 

Οι ξενώνες της Μονής
Αποφασιστική ήταν, προς την κατεύθυνση αυτή, η συμβολή του μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου Προκοπίου, ο οποίος βοήθησε όχι μόνο στην έκδοση της αποφάσεως του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Φ. 063.1/17/5381/6.3.1975, ΦΕΚ 307 Β') για την ίδρυση της κοινοβιακής Μονής, αλλά και μερίμνησε για την εξασφάλιση χρηματικού ποσού, για την έναρξη των εργασιών ανεγέρσεώς της.
Μέσα σε δέκα χρόνια ολοκληρώθηκε το κτιριακό συγκρότημα, που θαυμάζουν σήμερα οι πολυάριθμοι επισκέπτες και προσκυνητές.
Στο κέντρο και σε περίοπτο σημείο δεσπόζει το καθολικό της Μονής, όπου πλέον φυλάσσεται η ιστορική και θαυματουργός εικόνα της Μεταμορφώσεως. 


Το κιόσκι στον περίβολο της Μονής 



Η φιάλη του Αγιασμού στον περίβολο της Μονής
Η φιάλη του Αγιασμού, απέναντι από την είσοδο του καθολικού, και κοντά το παρεκκλήσι του Τίμιου Προδρόμου. 

Διώροφο βυζαντινού ρυθμού κτίριο στεγάζει τα κελλιά, τα εργαστήρια κι άλλους χώρους αναγκαίους για τη λειτουργία της Μονής, καθώς και το ναΐσκο του αγίου Νεκταρίου, όπου τελούνται οι καθημερινές Ακολουθίες της μοναστικής αδελφότητος. 

Διώροφος, βυζαντινού επίσης ρυθμού, είναι και ο ξενώνας. Μπροστά του μια κομψή κρήνη με δροσερό νερό και πλάι της το όμορφο παρεκκλήσιο του αγίου Παντελεήμονος, το κτίριο των εκθεμάτων που φιλοτεχνούν οι μοναχές και από τα οποία η Μονή εξασφαλίζει έναν από τους λίγους πόρους για τη συντήρησή της. Στα χαμηλότερα σημεία του συγκροτήματος, όπου οι παλαιές εγκαταστάσεις, τώρα υπάρχουν αποθήκες, εργαστήρια και βοηθητικοί χώροι καθώς και το κοιμητήριο της Μονής, το προσκυνητάρι της Αναστάσεως και το της Σταυρώσεως (ο μικρός Γολγοθάς). 





Το μοναστηριακό συγκρότημα συμπληρώνεται από το «κιόσκι», την Βιβλιοθήκη και το Σκευοφυλάκιο καθώς και τον τάφο του π. Σωτήρη Μελίδη, ιερέα της Μονής.
Η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος των Νικητών είναι γνωστή ώς η εικόνα που “χτυπάει” και χτυπάει μόνο την ημέρα της εορτής της και μετά την λειτουργία. Την βγάζουν οι ιερείς στην αυλή του μοναστηριού, γράφεται ο κόσμος ποιοι θέλουν να την κρατήσουν και με την σειρά ένας, δυο, τρεις ή περισότεροι κάθονται κάτω με απλωμένα τα πόδια και βάζουν την εικόνα επάνω τους, αν είναι περισότεροι του ενός και θέλει να χτυπήσει τον έναν, με θαυμαστό τρόπο χτυπάει μόνο εκείνον, αν δεν διαβάσουν οι ιερείς κάποια ευχή, δεν σταματάει, δεν είναι βέβαια απαραίτητο να χτυπήσει κάθε φορά.



προϊόντα και αναμνηστικά στην έκθεση της Μονής.

Μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει η εικόνα το ποιόν χτυπάει, τον καλό ή τον κακό.
Μεταξύ των τίμιων λειψάνων που φυλάσσονται στη Μονή Νικητών είναι των αγίων Ξένης, Νήφωνος, Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων, Πέντε Μαρτύρων, Ακακίου, Παντελεήμονος, Ραφαήλ Νικολάου Ειρήνης, Νεκταρίου, Θεοκτίστης και Θωμαΐδος.
Οι αδελφές του μοναστηριού καταγίνονται με την αγιογραφία, τη χρυσοκεντητική και τις αγρο – δενδροκαλλιέργειες καθώς επίσης και με την εκτροφή χοίρων, αιγοπροβάτων, πουλερικών αλλά και με την παραγωγή σπουδαίων και βιολογικών γαλακτοκομικών προϊόντων.
Η πρόσβαση στην Μονή γίνεται μέσω της Εγνατίας οδού από τον κόμβο της Χρυσούπολης που ακολουθούμε την έξοδο πρός Ζαρκαδιά. Περνάμε περιφερειακά και όχι μέσα στο χωριό ενώ υπάρχουν από εκεί πινακίδες σήμανσης που οδηγούν στο μοναστήρι. Ο δρόμος είναι καλός με κάποιες ανηφορικές διαδρομές που χρίζουν προσοχής αλλά προσεγγίζουν εύκολα ακόμη και μεγάλα πούλμαν 60 θέσεων.

Σήμερα στο μοναστήρι εγκαταβιούν 10 μοναχές υπό την καθηγουμένη γερόντισσας Ευδοκία.

Τηλέφωνο Μονής: (+30) 25910 54236

πηγή: anemourion.blogspot.gr


Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ".


Βρίσκεται στον ναό του Πρωτάτου Αγίου όρους και ονομάζεται έτσι, γιατί μπροστά σε αυτήν την εικόνα πρωτοψάλθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ ο γνωστός ύμνος...

Ο ναός του Πρωτάτου Αγίου όρους
φωτογραφία:mountathostoday.wordpress.com
Η εικόνα της Παναγίας, το «Ἄξιον ἐστι», είναι μια από τις περίφημες εικόνες του Αγίου Όρους. Βρίσκεται στο ναό του Πρωτάτου στις Καρυές του Αγίου Όρους, και θεωρείτε ως «κοινή εφέστιος προστάτις» εικόνα όλων των Αγιορείτικων Μονών και έχει στο πλαίσιό της τις σφραγίδες και των 20 Μονών του Αγίου Όρους. Αρχικά η εικόνα αυτή βρισκόταν σε ένα παντοκρατορινό κελί στην τοποθεσία τη λεγόμενη κοιλάδα του «Ἄδειν» κοντά και κάτω από τη σκήτη του Αγίου Ανδρέα.

Την 11 Ιουνίου 980 μ.Χ. (κατά άλλους το 982 μ.Χ.) ο γέροντας έλειπε από το κελί, καθώς είχε πάει σε μια αγρυπνία στις Καρυές, αφήνοντας μόνο τον υποτακτικό του. Ο υποτακτικός τη νύχτα έκανε κανονικά τον κανόνα του. Ακούει σε μια στιγμή να του χτυπάνε την πόρτα, ανοίγει και βλέπει έναν περαστικό να του ζητάει να τον φιλοξενήσει, πράγμα που γίνεται. Συνεχίζει ο μοναχός τον κανόνα του μέχρι που φτάνει στην θ' ωδή «Τὴν Τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ...». Τότε τον διακόπτει ο φιλοξενούμενος και του λέει: «Όχι, πρώτα θα πεις: Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς...» ως συμπλήρωμα του υπό του Κοσμά Μαϊουμά Μεγαλυνάριου της Θεοτόκου. 



Ο μοναχός ενθουσιασμένος ζητάει να του γράψει ο νέος τον ύμνο για να μπορεί να το ψάλλει και αυτός.

Επειδή όμως δε βρέθηκε μελάνι και χαρτί μέσα στο κελλί, ο μυστηριώδης ξένος μοναχός χάραξε τον ύμνο με το δάκτυλό του σε μια πέτρινη πλάκα και προσθέτοντας ότι έτσι πρέπει να ψάλλεται στο εξής ο ύμνος αυτός από όλους τους Ορθόδοξους, έγινε άφαντος.

Οι Αγιορείτες έστειλαν την πλάκα στον βασιλιά και στον Πατριάρχη Νικόλαο Χρυσοβέργη, ο οποίος ενέκρινε την εισαγωγή του αγγελικού αυτού ύμνου στο λειτουργικό βίο της Εκκλησίας. Την δε εικόνα, μπροστά στην οποία ψάλθηκε για πρώτη φορά ο αγγελικός ύμνος, τη μετέφεραν στο Πρωτάτο, στο οποίο καθιερώθηκε να γίνεται και η ετήσια πανήγυρη σε ανάμνηση του θαύματος και προς τιμή της Θεοτόκου.

Σύμφωνα με το αρχαίο συναξάριο, η γιορτή αυτή αρχικά τελούνταν στο Κελλί, όπου είχε γίνει το θαύμα, και μάλιστα προς τιμή του αρχάγγελου Γαβριήλ, που χωρίς άλλο ήταν ο θαυμαστός εκείνος ξένος μοναχός.

Έτσι, το Μεγαλυνάριο αυτό της Θεοτόκου που συνέθεσε ο Κοσμάς (ο επίσκοπος Μαϊουμά) σήμερα ονομάζεται «Άξιον Εστί», εκ των δύο πρώτων λέξεων του Θεομητορικού αυτού Ύμνου που έχει ως εξής:

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς,
μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, 
τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, 
καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. 
Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ 
καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ 
τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, 
τὴν ὄντως Θεοτόκον, 
σὲ μεγαλύνομεν.


Η Πρώτη έξοδος της εικόνας «Ἄξιον Ἐστί»
από το Άγιο Όρος, το 1963 στην Αθήνα.

φωτογραφία: www.saint.gr
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι το γεγονός αυτό είναι πολύ παλαιό και τούτο μαρτυρείται από τα Μηναία της Εκκλησίας, όπου στις 11 Ιουνίου αναγράφεται: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ Σύναξις τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν».


Η εικόνα «Ἄξιον Ἐστί» έχει διαστάσεις 70,5 x 44 εκατοστά χωρίς την αργυρή θήκη που την περιβάλλει. Λόγω του χρόνου που πέρασε, η μορφή της Θεοτόκου ήταν πολύ σβησμένη, αλλά μετά ανακαίνιση διατηρείται σε ικανοποιητική κατάσταση και διαβάζεται η επιγραφή «Μήτηρ Θεού Καρυώτισσα». Κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη κατά το πρότυπο της Παναγίας Ελεούσας του Κύκκου της Κύπρου, έργο του Ευαγγελιστού Λουκά και απεικονίζει την Θεοτόκο με τη μορφή που είχε λίγο πριν την κοίμησή της.


Στις 3 Οκτωβρίου 1913, μετά από ολονύκτια αγρυπνία στο Ναό του Πρωτάτου, οι Αγιορείτες μοναχοί συνέταξαν το μνημειώδες ψήφισμα της αιωνίου και αδιασπάστου ενώσεως με την Μητέρα Ελλάδα και το υπέγραψαν ένας - ένας με μετάνοια ενώπιον της εικόνας αυτής.

Η πρώτη έξοδος της εικόνας «Άξιον Εστί» από το Άγιον Όρος έγινε το 1963 κατά τον εορτασμό της Χιλιετηρίδος του Αγίου Όρους, όταν μεταφέρθηκε στην Αθήνα, που την προσκύνησαν πλήθη πιστών. Το 1985 μεταφέρθηκε με πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού για προσκύνηση στη Θεσσαλονίκη, όπου οι επίσημοι της πόλεως την υποδέχθηκαν μπροστά στο Λευκό Πύργο με τιμές Αρχηγού Κράτους.

Εμφάνιση της Παναγίας «Άξιον Εστί» στον Γέροντας Παΐσιο.

Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος: «Τη Δευτέρα της Διακαινησίμου καθόμουν στο Αρχονταρίκι και έλεγα την ευχή. Ξαφνικά αισθάνθηκα μια ευωδία, άλλο πράγμα! Βγήκα στο διάδρομο να δω από πού προέρχεται, πήγα στην Εκκλησία, τίποτα. Βγήκα έξω στην αυλή. Η ευωδία ήταν πολύ πιο έντονη. Ακούστηκε να χτυπά το τάλαντο. Κοίταξα και είδα να κατεβαίνει προς τα κάτω η λιτανεία, και κατάλαβα ότι προέρχεται από την εικόνα της Παναγίας».

Αυτή την ημέρα γίνεται η λιτανεία της θαυματουργού εικόνος του «Ἄξιον ἐστίν». Κατεβαίνει πιο κάτω από το Κουτλουμούσι, ως το Κελλί των Αγίων Αποστόλων (Αλυπίου). Το Κελλί της «Παναγούδας» απέχει ένα χιλιόμετρο περίπου. Από αυτή την απόσταση η Παναγία έστειλε τρόπον τινά τον χαιρετισμό της στον Γέροντα.

Η
Σύναξη της Παναγίας «Ἄξιον Ἐστί» (ή ἐν τῷ «Ἀδειν») εορτάζει στίς 11 Ιουνίου.