Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Μονή Ευαγγελίστριας Άνω Πεδινών Ιωαννίνων.

πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr

Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Άνω Πεδινά (παλαιά ονομασία Άνω Σουδενά), στους πρόποδες του Κάτω Μαχαλά, στο κεντρικό Ζαγόρι. 


πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
Ένα από τα χαρακτηριστικά της ενδιαφέρουσας πολιτισμικής ιδιομορφίας του Ζαγορίου στην Ήπειρο είναι η πληθώρα αλλά και η σημαντικότητα των ιστορικών μοναστηριών που βρίσκονται στα όριά του.

Τα είκοσι ονομαστά και περίτεχνα μοναστήρια του Ζαγορίου είναι απόλυτα προσαρμοσμένα στο ευρύτερο φυσικό περιβάλλον, σε τοποθεσίες ιδιαίτερου και σπάνιου φυσικού κάλλους.

Αποτελούν σπουδαία ιστορικά μνημεία, που έπαιξαν στο παρελθόν σημαντικό ρόλο στην ιστορική του πορεία ενώ και αρκετά μοναστήρια σχετίζονται και με τη συγκρότηση και ονομασία κάποιων οικισμών, συνήθως γειτονικών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Μονή της Ευαγγελίστριας των Άνω Πεδινών (Πάνω Σουδενών).


πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr

πηγή φωτογραφίας: romiazirou.blogspot.gr
Η Ευαγγελίστρια αποτελεί ένα εντυπωσιακό κτιριακό συγκρότημα με φρουριακή όψη, με ψηλά τείχη στην βορειανατολική πλευρά και κελιά στην νοτιοδυτική, που δεσπόζει στην είσοδο του οικισμού των Πάνω Σουδενών.

Δε γνωρίζουμε ακριβώς το πότε ιδρύθηκε το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, όμως στην διαθήκη των ευεργετών Πασχάλη από το Καπέσοβο η Ευαγγελίστρια ονομάζεται «Παλαίωρος», δηλαδή παλιό μοναστήρι.


Η αρχική θέση του μοναστηριού της Ευαγγελίστριας ήτανε στην κορυφή του χωριού, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και από αυτή η θέση μεταφέρθηκε στη σημερινή σε άγνωστο χρόνο, σίγουρα όμως πριν το 1700.

πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
Ο σημερινός ναός που είναι, τρουλαία βασιλική με νάρθηκα και ανατολικά έχει 3 αψίδες, ανακαινίστηκε το 1783 και ιστορήθηκε (αγιογραφήθηκε) το 1809 από τον εξαίρετο Πανωσουδενιώτη αγιογράφο Λάζαρο Λαζόπουλο. 

Χορηγός της αγιογράφησης ήταν ο Χριστόδουλος Μαρίνος από το Καπέσοβο, του οποίου η προσωπογραφία βρίσκεται δίπλα από την είσοδο του ναού. Το τείχος της μονής χτίστηκε το 1783 ή το 1786. Τα τέμπλο του Καθολικού, ο επισκοπικός θρόνος και ο άμβωνας είναι ξυλόγλυπτα ενώ το κεντρικό τμήμα του τέμπλου και ο άμβωνας είναι επιχρυσωμένα.


πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
Αξιόλογες εικόνες του 18ου αιώνα υπάρχουν στη Μονή όπως του Χριστού Παντοκράτωρα που φιλοτεχνήθηκε το 1795 και της Κοίμησης της Θεοτόκου του 1810 που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Λαζάρου και ο ανεψιός του. 

Επίσης, υπάρχουν δύο σημαντικές εικόνες της Παναγίας Οδηγήτριας με ενυπόγραφη αργυρή επένδυση.

Η μία είναι έργο του αργυροχρυσοχόου Χριστόδουλου από την Κόνιτσα, που χρονολογείται το 1778 και η δεύτερη έγινε το 1815 από τον Καλαρρυτινό, Γεώργιο Παπαδήμο.

Σημαντικό κειμήλιο του μοναστηριού επίσης αποτελεί και ένα Ευαγγέλιο με αργυρή επένδυση. 


πηγή φωτογραφίας: eiskopanous.blogspot.gr
πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr

πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
Στη μπροστινή του όψη του Ευαγγελίου εικονίζεται η Εις Άδου Κάθοδος με σκηνές από τα Πάθη του Χριστού.
  
Στην πίσω όψη η Φιλοξενία του Αβραάμ, η Γέννηση, η Υπαπαντή, οι Απόστολοι κ.α. Χρονολογείται από το 1809 και έγινε από το Χριστόδουλο, γιο του Πανταζή. 

Σώζονται, επίσης, δυο αργυρές λειψανοθήκες του 19ου αιώνα από τις οποίες η μια είναι έργο του Νικολάου Ποντίκη και του υιού του από το χωριό Καλαρρύτες. 

Στο αριστερό κλίτος του κυρίως ναού και σε μικρό εσωτερικό τρούλο εικονίζονται ο Σόλων, η Σίβυλα, ο Πλάτων, ο Θουκυδίδης, ο Αριστοτέλης και ο Πλούταρχος.


πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr
πηγή φωτογραφίας: www.religiousgreece.gr

προτομή του Νεόφυτου Δούκα στον περίβολο της Μονής
πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
Στην Μονή μόνασε ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού, ο Νεόφυτος Δούκας, που καταγόταν από τα Άνω Πεδινά και αφιερώθηκε στη μονή από τη χήρα μητέρα του σε ηλικία δέκα ετών. 

Ο Νεόφυτος Δούκας σπούδασε για μικρό χρονικό διάστημα στα Ιωάννινα και επέστρεψε στο χωριό, καθώς δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές του. Γύρω στα 1780 έφυγε για το Μέτσοβο και από εκεί πήγε στο Βουκουρέστι και τη Βιέννη. Γύρω στα 1810, με τη προτροπή του Δούκα και τη συνδρομή της Ευαγγελίστριας, το σχολείο των Πάνω Σουδενών αναβαθμίστηκε σε «Ελληνικό» σχολείο.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του Αλή Πασά με το σουλτάνο (1820 - 1822), το μοναστήρι και το χωριό δοκιμάστηκαν από επιδρομή Τουρκαλβανών. Στην Μπάγια υπήρχε στρατός του σουλτάνου και στη Ντοβρά 300 Τουρκαλβανοί του Αλή  Πασά, οι οποίοι έστειλαν στα γύρω χωριά απεσταλμένους, για να στρατολογήσουν άντρες. 


πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr
πηγή φωτογραφίας: www.orthodoxos.com.gr

Στην Ευαγγελίστρια συγκεντρώθηκαν οπλισμένοι κάτοικοι από τα Πάνω και Κάτω Σουδενά, τον Ελαφότοπο, τη Βίτσα και το Μονοδέντρι, έπειτα από διαταγή του οθωμανικού στρατού. Οι Τουρκαλβανοί του Αλή Πασά κατέλαβαν το μοναστήρι και στη συνέχεια λεηλάτησαν τα Πάνω Σουδενά.

Γύρω στο 1850 ηγούμενος της Μονής ανέλαβε ο Σουδενιώτης Χατζή - Καλλίνικος, μια αξιόλογη προσωπικότητα της περιοχής και ευεργέτης της ιδιαίτερης πατρίδας του. Ο Καλλίνικος, ως ηγούμενος της Ευαγγελίστριας, διαχειρίστηκε την επισκευή δρόμων και εκκλησιών, την κατασκευή του νεκροταφείου κάτω από την κεντρική εκκλησία, πλήρωνε το μισθό του Ελληνοδιδάσκαλου και φρόντιζε για την τροφή του γιατρού. Με τη διαθήκη του διέθεσε την περιουσία του στην κοινότητα.

Το 1857 η Μονή της Αγίας Παρασκευής Πάνω Σουδενών, που είχε ερημώσει, προσαρτήθηκε στην Ευαγγελίστρια που την εποχή εκείνη η Ευαγγελίστρια είχε σημαντική ακίνητη περιουσία και κοπάδια βοδιών και αιγοπροβάτων. 

Οι σχέσεις της Ευαγγελίστριας με τη Μονή Βελλάς ήταν πάντα πολύ καλές. Το γεγονός αυτό ίσως να οφείλεται και στο ότι οι τελευταίοι κάτοικοι του οικισμού της Βελλάς, που κατά τον ύστερο μεσαίωνα ήταν κωμόπολη, μετοίκησαν γύρω στο 1700 στα Πάνω Σουδενά.

Γύρω στα 1930 όμως έκλεισε το μοναστήρι κι έγινε μετόχι της Μονής Βελλάς. 


πηγή φωτογραφίας: alternatrips.gr
Κατά καιρούς διέμενε στην Ευαγγελίστρια και ο παπάς του χωριού. Από 1997 ως το 2004 η Ευαγγελίστρια λειτούργησε ως γυναικείο μοναστήρι, ενώ οι προσπάθειες για την επαναλειτουργία του από τότε δεν έχουν τελεσφορήσει ακόμα. Η Μονή Ευαγγελίστριας το 1972 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο βυζαντινό ιστορικό μνημείο με την απόφαση ΥΑ10062/934/12-7-1972 - ΦΕΚ 621/Β/22-8-1972 .

Ο εορτασμός του Ευαγγελισμού στο μοναστήρι αποτελούσε πάντα ένα σημαντικό γεγονός για την γύρω περιοχή, ήταν άλλωστε το ξεκίνημα των ζαγορίσιων πανηγυριών. Ο εορτασμός ξεκινούσε την παραμονή το βράδυ, με τον εσπερινό, και συνεχιζόταν το πρωί με τη λειτουργία, με νηστίσιμο τραπέζι και γλέντι. 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, που το μοναστήρι είναι κλειστό, οι χωριανοί φροντίζουν το μοναστήρι, συνεχίζουν τον λαμπρό εορτασμό του Ευαγγελισμού και εύχονται να έρθει η ώρα που η καμπάνα του εσπερινού θα αντιλαλεί κάθε απόγευμα στις ρεματιές των Πάνω Σουδενών.

Ευχαριστούμε ειλικρινά , την Αθηνά Ιωαννίδου.


πηγή: www.orthodoxos.com.gr , porfyron.gr , iliochori.blogspot.gr , www-ioa.epcon.gr , alternatrips.gr , romiazirou.blogspot.gr , www.religiousgreece.gr



Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Ιερά Μονή Παναγίας Πορταΐτισσας, Κορνοφωλιά Έβρου.

πηγή φωτογραφίας: greece.terrabook.com

Βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου δυτικά του χωριού Κορνοφωλιά Σουφλίου, επάνω στο λόφο "Κουρί" και απέχει από το Σουφλί περίπου 5  χιλιόμετρα. 



πηγή φωτογραφίας: greece.terrabook.com
Πότε ακριβώς κτίστηκε η Μονή, μας είναι άγνωστο και αυτό εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο, περιστοιχισμένο από λαικές παραδόσεις και δοξασίες. 

Φαίνεται πως στην αρχή ήτανε ένα μικρό εξωκκλήσι που τιμούνταν στο όνομα της Κοίμησης της Θεοτόκου. 

Το εξωκκλήσι αυτό ήτανε δίπλα σε μία πηγή με καθαρό και πόσιμο νερό, η πηγή αργότερα έγινε υπόγεια δεξαμενή και πηγάδι που βρίσκεται σήμερα μέσα στην εκκλησία του μοναστηριού και αποτελεί Αγιασμα του. 

Η τοπική παράδοση θέλει την Μονή να έχει ιστορία τουλάχιστον τεσσάρων περίπου αιώνων. Το Καθολικό της Μονής είναι μία τρίκλιτη θολωτή βασιλική με ενιαία στέγη και επάνω από την κεντρική είσοδο του κυρίως ναού, η κτητορική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα πληροφορεί ότι το υπάρχον Καθολικό κτίσθηκε στη θέση ενός παλαιοτέρου, που ήτανε σε κακή κατάσταση και εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου του 1857. 

Κτήτορας του Καθολικού ήτανε ο προηγούμενος Πολύκαρπος, Διδυμοτειχίτης την καταγωγή ενώ μεταγενέστερα προστέθηκαν ο νάρθηκας στη δυτική πλευρά του καθολικού και ένα πρόσκτισμα στη βόρεια.

πηγή φωτογραφίας: www.wondergreece.gr
πηγή φωτογραφίας: www.wondergreece.gr

Το ξυλόγλυπτο, σκαλιστό και επίχρυσο
τέμπλο του 1865
πηγή φωτογραφίας: www.monastiria.gr
Σημαντικό είναι και το παλιό ξυλόγλυπτο, σκαλιστό και επίχρυσο τέμπλο του 1865 που φιλοτεχνήθηκε από τον Σταμάτιο Μαδυτιανό και φέρει παραστάσεις από θέματα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Φέρει παλιές εικόνες καθώς και την Δέσποινα των Ιλασμών που κρατεί στο αριστερό χέρι τον θεϊκό της γιό και είναι καλυμμένη από τα αναρίθμητα τάματα των πιστών. 

Αξιόλογες είναι επίσης οι εικόνες του αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Προφήτη Ηλία και άλλες ενώ αρκετές εικόνες του τέμπλου είναι αφιερώματα Ελλήνων της νοτίου Βουλγαρίας. Το ξυλόγλυπτο κιβώριο της αγίας τραπέζης είναι έργο παλαιότερο της ανεγέρσεως του καθολικού και η πλάκα της αγίας τραπέζης φέρει πλήθος γραμμάτων, αρχικών πιστών, σύμφωνα με συνήθεια διαδεδομένη στον Έβρο τον 19ο αιώνα.

Εξωτερικά το καθολικό κοσμούν λιγοστά λιθανάγλυφα (σταυροί και δράκοντες) ενώ η νότια πτέρυγα των κελλιών κτίστηκε το 1904, κάηκε και ξανακτίστηκε το 1909. Στις παλαιές κατασκευές ανήκει επίσης ο λιθόκτιστος περίβολος της μονής.

πηγή φωτογραφίας: greece.terrabook.com
πηγή φωτογραφίας: greece.terrabook.com
πηγή φωτογραφίας: greece.terrabook.com

Το αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας
της Παναγίας της Πορταΐτισσας
Στις αρχές του 18ου αιώνα δόθηκε, λόγο χρεών, ως μετόχι στην Ιερά Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. 

Κατά το 1747, με τη συγκατάθεση των κατοίκων της Κορνοφωλιάς και με ενέργειες του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Αυξέντίου και του ηγούμενου της Μονής, Ιερομονάχου Αυξεντίου, επισημοποιήθηκε και επικυρώθηκε η κυριότητα της Μονής Ιβήρων, με Πατριαρχικό σιγίλιο (απόφαση) της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, επί Πατριαρχίας Παϊσίου Β' το οποίο βρίσκεται σήμερα στην βιβλιοθήκη της Μονής Ιβήρων.

Μετά την παραχώρησή της στη Μονή Ιβήρων, οι Αγιορείτες Πατέρες έφεραν στο Μετόχι τους αντίγραφο της ιεράς εικόνας της Παναγίας της Πορταΐτισσας που βρίσκεται στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, η οποία αποδείχτηκε εξ ίσου θαυματουργή με την πρωτότυπη, καθώς και το δεξί πόδι του Αγίου Χαραλάμπους. 


Με τα δύο αυτά Ιερά Κειμήλια και κατ' ακολουθία με τη Μονή, συνδέθηκε στενά ο Ελληνισμός του Καζά (Νομαρχίας) της Ανδριανουπόλεως. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιοχής περιέβαλαν με μεγάλη αγάπη, ευλάβεια και σεβασμό τη Μονή και τα δύο πολύτιμότερα ιερά κειμήλιά της.

πηγή φωτογραφίας: www.jti-rhodope.eu
πηγή φωτογραφίας: www.jti-rhodope.eu
πηγή φωτογραφίας: www.jti-rhodope.eu

Το δεξί πόδι του Αγίου Χαραλάμπους
πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr
Στην Μονή Παναγίας Πορταΐτισσας προσέτρεχαν σε κάθε δύσκολη στιγμή της "σκλαβωμένης" ζωής τους για να ζητήσουν κατά πρώτον τη χάρη και τη βοήθεια της Παναγίας αλλά και του Αγίου Χαραλάμπους και κατά δεύτερον να ζητήσουν τις συμβουλές αλλά και την ενεργό συμπαράσταση των Πνευματικών της Μονής. 

Έτσι, γρήγορα το Μοναστήρι της Παναγίας 
Πορταΐτισσας έγινε ένα μεγάλο θρησκευτικό, πνευματικό αλλά και εθνικό κέντρο του υπόδουλου Ελληνισμού της ευρύτερης αυτής περιοχής. 

Λειτουργούσε σε αυτό κρυφό σχολείο και χρησίμευε ως τόπος συγκεντρώσεως των ανδρών της περιοχής για να εκπαιδευτούν στην αγροτική έκτασή (αυτό ήτανε το πρόσχημα) και να συγκροτήσουν έτσι αντάρτικες ομάδες κατά των Τούρκων κατακτητών. 

Οι εκάστοτε ηγούμενοι του Μοναστηριού ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν σε αυτό και το κάνανε, μερικοί μάλιστα από αυτούς έγιναν παράδειγμα θυσίας στο βωμό της πίστεως αλλά και της πατρίδας, ενδεικτικά σημειώνουμε τον ηγούμενο της Μονής, Πορφύριο, ο οποίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο το 1912 από ένα άτακτο απόσπασμα Τούρκων μισθοφόρων.

πηγή φωτογραφίας: voreasmagazin.blogspot.gr
πηγή φωτογραφίας: voreasmagazin.blogspot.gr
πηγή φωτογραφίας: voreasmagazin.blogspot.gr

πηγή φωτογραφίας: www.jti-rhodope.eu
Εκτός του Αγίου Λειψάνου του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται στη Μονή και Λείψανα των Αγίων Παντελεήμονος, Τρύφωνος, Στεφάνου, Νεκταρίου, Παρασκευής, Ιακώβου Αδελφοθέου κ.α. 

Το Μοναστήρι, έπειτα από πολλά χρόνια εγκατάλειψης επανιδρύθηκε το 1980, όταν εγκαταστάθηκε σε αυτό μία γυναικεία αδελφότητα, η οποία τηρεί το τυπικό της Μονής Ιβήρων. 

Οι μοναχές σήμερα είναι 13 και ασχολούνται  με την αγιογραφία, το χρυσοκέντημα, την ιερορραπτική, το εργόχειρο, τις αγροτικές καλλιέργειες για τις ανάγκες της αδελφότητος καθώς επίσης και λειτουργούν μονάδα κηροπλαστείου.

Τα εργόχειρα μπορεί ο επισκέπτης να τα θαυμάσει στο εκθετήριο της Μονής, η οποία διατηρεί και ξενώνα για τους επισκέπτες.

Η Μονή τιμάται στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και το φημισμένο πανηγύρι της Μονής γίνεται στα Εννιάμερα της Παναγίας δηλαδή στις 22 και 23 Αυγούστου.

Τηλέφωνο: (+30) 25540 51111


ΤΟ ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κορνοφωλιάς Έβρου "Παναγία Πορταΐτισσα", μετόχι της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ)


Εικόνα του Αγίου Χαραλάμπους, πρώτο μισό του 18 ου αιώνα
Συλλογή Ιεράς Μητρόπολις Λήμνου & Αγ. Ευστρατίου
Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211 μ.Χ.).

Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε σκληρό διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του.

Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας.

Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου.

Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.

Τότε ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριο του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών το 198 μ.χ.

Εορτάζει στις 10 Φεβρουαρίου.



Δείτε επίσης

ΤΟ ΑΦΘΑΡΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΕΡΙ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΕΔΩ
ΤΗΝ ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΕΔΩ


Απολυτίκιο 
του Αγίου Χαραλάμπους







Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μονή Παναγίας Χρυσολεόντισσας, Αίγινα.

πηγή φωτογραφίας: www.fysiolatris.net

Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, σε ένα κατάφυτο οροπέδιο περιτριγυρισμένο από βουνά, στο κέντρο της Αίγινας και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την μονή του Αγίου Νεκταρίου ενώ θεωρείται από τους κατοίκους του νησιού τόσο η Παναγία η Χρυσολεόντισσα όσο και το ομώνυμο μοναστήρι της ως Προστάτες της Αίγινας. 


πηγή φωτογραφίας: www.aeginagreece.com
Σύμφωνα με τοπική παράδοση αρχικά η Μονή ήτανε κτισμένη κοντά στό παραθαλάσσιο χωριό Λεόντι, ήδη απο το 1403, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτη στις αλλεπάλληλες επιδρομές των πειρατών και των Αγαρηνών.

Επειτα από τρεις διαδοχικές καταστροφές της από αυτούς, αποφασίστηκε η μεταφορά της Μονής σε σημείο μακριά από τη θάλασσα, ώστε να μην είναι ορατή και εύκολα προσπελάσιμη από τους εχθρούς της. Όταν άρχισε η ανέγερση της Νέας Μονής συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός: Τα εργαλεία τα οποία άφηναν οι κτίστες στο χώρο της ανεγέρσεως, το πρωί δεν τα έβρισκαν εκεί αλλά στην σημερινή θέση της Μονής. Όταν το θαύμα επαναλήφθηκε τρεις φορές, οι μοναχοί κατάλαβαν το μήνυμα και ανήγειραν το μοναστήρι τους στην σημερινή τοποθεσία κατά τα έτη 1600 - 1614.

Ο τριώροφος οχυρός πύργος του 1610
πηγή φωτογραφίας: 
ekdramontas2.blogspot.gr
Το συγκρότημα έχει διατηρήσει τη φρουριακή όψη που είχε ήδη από τον 17ο αιώνα. 

Έχει τετράγωνη κάτοψη και περιβάλλεται από ψηλά κτήρια κελλιών, με πυργίσκους, πολεμίστρες και μικρά παράθυρα τοποθετημένα ψηλά. 

Στο κέντρο του υψώνεται ο τριώροφος οχυρός πύργος που χρονολογείται στο 1610 και χρησιμοποιείται και σήμερα, σαν χώρος φιλοξενίας επισκεπτών. 

Σε υψηλότερο επίπεδο είναι κτισμένο το καθολικό ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής του 1808, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Άγιο Διονύσιο και τον Άγιο Χαράλαμπο. Ο ναός έχει τρεις εισόδους στον πρόναο και δεξιά στην κυρία είσοδο υπάρχει μαρμάρινη φιάλη που χρησιμοποιείται για τον αγιασμό. 

Στο εντυπωσιακό τέμπλο του 1814 με υπέροχες και σπάνιες παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη, μορφές Αγίων, Αγγέλων, Ευαγγελιστών κ.α υπάρχει επιγραφή με τα ονόματα των μαστόρων «διά χειρών Ιωάννου, Δημητρίου, Αθανασίου και Ευσταθίου», στη δε μεσαία και Ωραία Πύλη «διά συνδρομής Κυρίλλου ηγουμένου Λαμπαδαρίου και των πατέρων».

Η Κτητορική επιγραφή
πηγή φωτογραφίας: www.imhydra.gr
Με σιγίλλιο του Οικουμενικού πατριαρχείου Τιμόθεου, το 1614, η μονή αναγνωρίστηκε ως «Σταυροπήγιο» και η δράση της κατά την επανάσταση του 1821 υπήρξε σημαντικότατη ενώ διατηρούσε μεγάλη περιουσία και είχε στην κατοχή της σχεδόν ολόκληρη την Αίγινα, αλλά και το νησάκι που χαρακτηριστικά λέγεται Μονή, απέναντι από την Πέρδικα

Μετά τη δημιουργία του ελευθέρου ελληνικού κράτους η Μονή με το διάταγμα του Όθωνος θεωρήθηκε διατηρητέα εν λειτουργία και προσαρτήθηκε σ’ αυτήν ως μετόχι η διαλυθείσα Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνος.

Η έξοδος των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. 
Τοιχογραφία, 19ος αιώνας 
πηγή φωτογραφίας: www.archaiologia.gr
Η μονή της Χρυσολεόντισσας λειτούργησε χωρίς διακοπή ως ανδρική, μέχρι και το 1935, χρονιά κατά την οποία ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος A' Παπαδόπουλος διαπιστώνοντας την παντελή εγκατάλειψη της, την μετέτρεψε με ένα βασιλικό Διάταγμα σε γυναικεία Μονή και για το σκοπό αυτό απέσπασε από την μονή του Αγίου Νεκταρίου πέντε μοναχές.


Τελευταίος ηγούμενος της Μονής Χρυσολεόντισσας, πριν μετατραπεί σε γυναικεία, ήτανε ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έγιναν εργώδεις προσπάθειες για την ανακαίνιση της ιστορικής Μονής. Η πρώτη ηγουμενία ανατέθηκε στην «ευσεβή και διακριτική» διακόνισσα Μαγδαληνή, που χειροτόνησε ο Αγιος Νεκτάριος.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Χρυσολεόντισσας
Η Μαγδαληνή ποίμανε επί 32 συνεχόμενα έτη το ποίμνιον της Μονής «μετ' επιστήμης, διακρίσεως και αληθινής κατά θεόν Αγάπης», όπως γράφει το βιογραφικό σημείωμά της στο επιμελημένο έντυπο βιβλίο της Ιεράς Γυναικείας Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Χρυσολεόντισσας. 

Η ηγουμένη Μαγδαληνή με τη συμβολή και της συνοδείας της, πραγματοποίησε μία ριζική ανακαίνιση, ένα έργο πού συνέχισαν και οι μετέπειτα γερόντισσες Ευβούλη και Θεοδούλη καθώς και η σημερινή γερόντισσα της Μονής Ευπραξία.

Μεγάλος θησαυρός της Μονής είναι η αργυρο - επενδυμένη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας, τοποθετημένη στην άκρη του τέμπλου του Καθολικού, προς την βόρεια πύλη του Ιερού. 

Την θαυματουργή αυτή εικόνα της Παναγίας έφεραν ψηλά στο βουνό της Αίγινας δύο μοναχοί, ο Μακάριος και ο Αρσένιος. 

Όπως την έφερναν, άφησαν σε μία πέτρα την εικόνα και ο βράχος σχίστηκε και σχηματίσθηκε στο σημείο ένας σταυρός. 

Αυτό το σημείο σήμερα το λένε «το χέρι της Παναγίας» και βρίσκεται στον δρόμο, δεξιά, κοντά στην Ιερά Μονή που βρίσκεται στο κέντρο της Αίγινας, με εξαιρετική και ανεμπόδιστη θέα, από ψηλά, στον Σαρωνικό. 


Το Προσκύνημα του Αγίου Νεκταρίου
H εικόνα χρονολογείται τον 15ο και 16ο αιώνα και η παράδοση θέλει να είναι μία από τις 70 εικόνες που φιλοτέχνησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Απαγορεύεται η φωτογράφισή της, αλλά και αν κανείς θέλει να παραβεί την απαγόρευση και την φωτογραφίσει, «η εικόνα δεν του φανερώνεται». Μένει σκοτεινή και απροσπέλαστη ενώ μόνον η προσευχή την φέρνει κοντά, προστάτιδα και θαυματουργή – αρωγό.

Πλήθος θαυμάτων έχουν καταγραφεί, από πιστούς που θεραπεύτηκαν «αλείφοντας με λαδάκι από το καντήλι της Παναγίας», τη σπονδυλική στήλη, το σκοτισμένο κεφάλι, τους διαγνωσμένους όγκους και όλα αυτά είναι ιστορημένα, με ονόματα και διευθύνσεις στο βιβλιαράκι της Μονής.

Και μόνον η επίσκεψη στον γαλήνιο αυτό τόπο, η προσκύνηση της εικόνας στο δροσερό ημίφως του ναού, η επαφή με τη φύση, με τα ήμερα οικιακά ζώα, κότες, χήνες και, έως πρόσφατα, στρουθοκαμήλους και παγόνια, ηρεμεί την ψυχή, καθαρίζει τον νου, ενδυναμώνει την πίστη, αλαφρώνει τον άνθρωπο από τις έγνοιες.

Αφότου ήρθε στην Αίγινα ο άγιος Νεκτάριος το 1904 ως διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, ιερό αντικείμενο με το οποίο ήταν πολύ δεμένος επί της γης ήταν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Χρυσολεόντισσας που έχει ιστορία γύρω στα 400 χρόνια και είναι περιβεβλημένη με ασημένια επένδυση, ελαφρώς επιχρυσωμένη και είναι έργο ύψιστης καλλιτεχνικής αξίας.

Το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης
Κατά διαστήματα ανέβαινε τότε ο Πενταπόλεως Νεκτάριος στη Χρυσολεόντισσα για προσκύνημα και προσευχή στη χάρη της και τελευταία πνευματική επιθυμία του ήταν να προσκυνήσει για τελευταία φορά και αυτό έγινε το Σεπτέμβρη του 1920.

Με συνοδεία τριών μοναχών πέζευσε στο αλογάκι της Μονής και όταν έφτασε στο Μοναστήρι συγκινημένος και δακρυσμένος γονάτισε και προσευχήθηκε να του χορηγήσει ο Θεός λίγα χρόνια ζωής ακόμα για να ολοκληρώσει το έργο του στη Μονή του. 

Ύστερα ζήτησε να φύγουν για τη Μονή της Αγίας Τριάδος και στο δρόμο βλέποντας από ψηλά το Μοναστήρι του είπε: «Ας ευλογήσω δια τελευταίαν φοράν το μοναστηράκι μου και τους χριστιανούς της νήσου, διότι εντός ολίγου θ’ απέλθω»

Σε ερώτηση της μοναχής Νεκταρίας απάντησε: «εις τους ουρανούς». Πήρε δηλαδή απάντηση ότι πεθαίνει.

Νεόδμητο προσκύνημα
Σήμερα παντού επικρατεί η τάξη και ή ομορφιά. Οι αδελφές, εκτός από τη συντήρηση και τον εξωραϊσμό των κτισμάτων της μονής και των μετοχιών της, μεριμνούν για την φιλοξενία των πολυάριθμων προσκυνητών και ασχολούνται με τις αγροτικές καλλιέργειες και την οικόσιτη κτηνοτροφία.

Στη Μονή που η ιστορία της έχει συνδεθεί με την προσωπικότητα του Αγίου Νεκταρίου, που την επισκεπτόταν συχνά, λειτουργούν έξι παρεκκλήσια. 

Το παρεκκλήσιο των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του αγίου Αθανασίου, του αγίου Νεκταρίου, του Αποστόλου Ανδρέα, του αγίου Λεοντίου και της αγίας Μαγδαληνής (κοιμητήριο).

Η πρόσβαση στην Μονή με το αυτοκίνητο είναι πολύ καλή και φτάνει έως και την εξώπορτα ενώ οι ώρες επισκέψεων στην Μονή είναι από τις 07.30 το πρωί έως τις 13.00 το μεσημέρι και από τις 16.00 το απόγευμα έως και την δύση του ήλιου.

Η μονή πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου και γίνεται σπουδαίο πανηγύρι με χιλιάδες επισκέπτες πλήθος, στις 29 Ιουνίου των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και στην εορτή του Αγίου Ανδρέα.

Τηλέφωνο: (+30) 22970 62100