Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Η μοναδική στον κόσμο βυζαντινή εικόνα της Παναγίας Αγιοσορίτισσας



Σύμφωνα με παράδοση του 11ου αιώνα η Παναγία Αγιοσορίτισσα ήταν μια αχειροποίητος εικόνα. Όταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς, κατά παραγγελία των Αποστόλων, ετοίμαζε τα χρώματα για να αρχίσει να ζωγραφίζει την Θεοτόκο, η εικόνα σχηματίστηκε θαυματουργικά από μόνη της στο τελάρο. Έτσι θεωρούνταν αχειροποίητος ή αποδιδόταν στον ευαγγελιστή Λουκά. 

Ονομάστηκε Αγιοσορίτισσα επειδή το πρωτότυπο φυλασσόταν στον ναό της Θεοτόκου των Χαλκοπρατείων στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπήρχε το θεομητορικό κειμήλιο της Αγίας Ζώνης (Αγία Σορός). Τα ίχνη του πρωτοτύπου όμως χάθηκαν κατά την περίοδο της εικονομαχίας.

Λεπτομέρεια του προσώπου της Θεοτόκου, από τη σπάνια βυζαντινή εικόνα της Παναγίας Αγιοσορίτισσας.

Το μοναδικό βυζαντινό αντίγραφο διαστάσεων 42,5 Χ 71,5 εκατοστά και μάλιστα του 7ου αιώνα της πρωτότυπης Παναγίας της Αγιοσορίτισσας, από τις ελάχιστες βυζαντινές εικόνες που διασώθηκαν από την περίοδο της Εικονομαχίας, φυλάσσεται στη Ρώμη, στην εκκλησία των Δομινικανών καλογριών Chiesa di Santa Maria del Rosario a Monte Mario στην Ρώμη, όπου, κατά την ιστορική παράδοση, την έφεραν στην Ιταλία, ορθόδοξοι εικονόφιλοι μοναχοί και μοναχές που εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη για την Ιταλία, μετά το διάταγμα του Λέοντος Γ΄, το 728, με το οποίο απαγόρευε την ανάρτηση εικόνων.

Στον εικονογραφικό τύπο της Παναγίας Αγιοσορίτισσας, η Παναγία είναι χωρίς βρέφος, όρθια ή τις περισσότερες φορές ως την μέση. Αν και κοιτάει τον παρατηρητή, είναι ελαφρά γυρισμένη πλάγια και κρατάει τα χέρια σηκωμένα στο ύψος του στήθους σε στάση προσευχής, οπότε ανήκει στον τύπο της Δεομένης, στη Ρώμη αυτός ο τύπος λέγεται Παναγία Συνήγορος (Madonna Avvocata).




Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιερουσαλήμ ή Γερσαλής, Δαύλεια Βοιωτία

πηγή φωτογραφίας: www.2steps.gr

Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Βοιωτίας σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τη Δαύλεια και δεσπόζει στη δασωμένη ανατολική πλευρά του βουνού του Παρνασσού σε υψόμετρο 900 μέτρων. 


πηγή φωτογραφίας: www.imtl.gr
Ιδρύθηκε πιθανότατα το 1088, στα χρόνια του Aλεξίoυ Α' αυτoκράτopα του Βυζαντioυ χρονολογία ανοικοδόμησης και του καθολικού του. 

Βέβαια, ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι υπήρχε ήδη πριν από το 1000. Οι εικόνες και οι τοιχογραφίες του, είναι έργα του 17ου αιώνα, βυζαvτιvής τεχνοτροπίας, χρονολογία ανοικοδόμησης και της εκκλησίας του Μοναστηριού. Η καίρια θέση του το έκανε σταθμό και Κιβωτό Πίστης στην ιστορία της Κεντρικής Ελλάδας. Η σημερινή μορφή του Ναού δεν είναι η αρχική, καθώς πρέπει να προηγήθηκαν στην ίδια θέση άλλοι δύο, που καταστράφηκαν από σεισμό (1870) και πυρκαγιές.

πηγή φωτογραφίας: www.imtl.gr
Αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί ένα αξιόλογο ιστορικό και θρησκευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής από την εποχή της Τουρκοκρατίας. 


Έχει να μας διηγηθεί πολλές ιστορίες εθνικής υπερηφάνειας αλλά και καταστροφής ενώ θα εντυπωσιαστείτε από το επιβλητικό τοπίο που την περιβάλλει με άγριες και απότομες πλαγιές αλλά και άφθονα έλατα. 

Η μονή είναι προστατευμένη φρουριακά και από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σε μία διάταξη που θυμίζει μεσαιωνική οχύρωση καθώς το εσωτερικό των τειχών αποτελούν τα κελιά των μοναχών.

πηγή φωτογραφίας: mapio.net
Στο κέντρο του μοναστηριακού τετραγώνου που διαμορφώνεται εσωτερικά βρίσκεται το καθολικό της μονής. 

Ο ναός είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος τετρακιόνιος με προσθήκη δύο πεσσών δυτικά. 

Το τοπίο είναι μοναδικό σε ομορφιά και γαλήνη, άγριες και απότομες οι πλαγιές του Παρνασσού στέκουν από πάνω του, ενώ από ψηλά κατεβαίνει το πυκνό δάσος του ελάτου που το ζώνει από παντού. 

Το εσωτερικό του μοναστηριού σε απόλυτη τάξη, καθαριότητα και καλαισθησία, o πολύ όμορφος κήπος καθώς και η φιλοξενία των μοναχών που διαβιούν εκεί ανταμείβει και τον πιο δύσκολο επισκέπτη.

Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα η μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιερουσαλήμ ή Γερσαλής υπάγεται στη μονή του Όρους Σινά για να προστατευτεί με αυτόν τον τρόπο η κτηματική της περιουσία και να τύχει ορισμένης φοροαπαλλαγής.

Την εποχή εκείνη επίσης οι μοναχοί της έδειξαν τρομερή ανδρειοσύνη, καθώς νοσήλευαν αρρώστους και τραυματίες, συντηρούσαν οικογένειες αγωνιστών, ανεφοδίαζαν τους κλέφτες αλλά και κρατούσαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα και παράδοση.

Για το λόγο αυτό πολλές φορές πολιορκήθηκε, κατακτήθηκε και καταστράφηκε από τους Τούρκους.

Κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1770 η μονή καταστρέφεται από επιδρομές Αλβανών. Την περίοδο της ελληνικής Επανάστασης το μοναστήρι απετέλεσε τροφοδότη και κέντρο ανεφοδιασμού των εξεγερμένων της ανατολικής Στερεάς. 

Η νικηφόρα έκβαση της Μάχης της Αράχωβας το 1826, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, σε μήνυμα που έστειλε ο ηγούμενος της μονής Παφνούτιος στον Γεώργιο Καραϊσκάκη με τον ανιψιό του να του πει πως ένα ασκέρι 2000 Τουρκαλβανών έχουν κατασκηνώσει στο μοναστήρι και πως την επαύριο θα περάσουν από την Αράχωβα με προορισμό τα Σάλωνα να βοηθήσουν τους πολιορκημένους Τούρκους από τον Πανουργιά και τον Δυοβουνιώτη.

Παναγία η Βρεφοκρατούσα
Ξανά κτίστηκε όμως και σήμερα μετά από τους σεισμούς του 1981, αναστηλωμένο βρίσκεται ορθό και πάλι στις πλαγιές του Παρνασσού. Δυστυχώς οι συνεχείς καταστροφές της Μονής αφάνισαν πολύτιμα κειμήλια, χειρόγραφα και θησαυρούς. 

Σε αυτά που σώθηκαν συγκαταλέγονται σπουδαία έργα όπως οι φορητές εικόνες του τέλους του 17ου αιώνα Κρητικής τεχνοτροπίας, έργα του Νικολάου Καλλέργη όπως αποδεικνύεται από υπογραφή στην εικόνα των Ταξιαρχών. 

Οι σπουδαιότερες είναι του Παντοκράτορα όπου χαρακτηρίζεται από την ήρεμη έκφραση της μορφής, η εικόνα της Θεοτόκου που κρατά το μικρό Ιησού προσευχόμενο, αυτή του Προδρόμου που απεικονίζεται με φτερά ως προάγγελος του Μεσσία και των Αρχαγγέλων οι οποίοι κρατούν μετάλλιο του Κυρίου. 

Επίσης και η φορητή εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, έργο του 16ου αιώνα. Η εικόνα φυλάσσεται και μεταφέρεται στο μοναστήρι για προσκύνημα μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις.

Ένα από τα αξιοθέατα της μονής είναι και ο σπηλαιώδης ναός της Φανερωμένης λίγο ψηλότερα, που αποτελούσε σκήτη μοναχού. 

Ο ναός εντυπωσιάζει τον επισκέπτη με τον τρόπο που είναι προσαρτημένος στο βράχο και για την αρμονική σύνδεσή του με το φυσικό τοπίο. Η σπηλιά μετασχηματίστηκε σε ναό την εποχή που οι ασκητές των Αγίων Τόπων κατέφυγαν στην περιοχή λόγω των διωγμών τους από τους Άραβες Σαρακηνούς

Το ναό κοσμούν τοιχογραφίες, που χρονολογούνται το 17ο αιώνα και ακολουθούν την τεχνοτροπία της Κρητικής Σχολής ενώ σε ένα σημείο νερό αναβρύζει από τα σπλάχνα του βράχου κάτι σαν φυσικός αγιασμός για τον προσκυνητή.

Η είσοδος στην Μονή
πηγή φωτογραφίας: 
mapio.net
Τα τελευταία χρόνια η μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιερουσαλήμ ή και Γερσαλής διεκδίκησε ορισμένη εδαφική έκταση περίπου 17.000 στρεμμάτων στην περιοχή του Παρνασσού από το Ελληνικό Δημόσιο, γεγονός που προκάλεσε έντονες και ποικίλες αντιδράσεις από τους τοπικούς φορείς αλλά και από μερίδα του τύπου.

Ο δρόμος μετά τη Δαύλεια προς την  Μονή είναι καλά ασφαλτοστρωμένος αλλά λίγο στενός και θέλει ιδιαίτερη προσοχή ειδικά το χειμώνα που οι καιρικές συνθήκες είναι δύσκολες καθώς υπάρχει και περίπτωση να υπάρχει παγετός στο οδικό δίκτυο.

Σήμερα στην Μονή υπάρχει γυναικεία μοναχική αδελφότητα με ηγουμένη την μοναχή Χριστοδούλη και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου.


Τηλέφωνο Μονής: (+30) 22610 52230


Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Ιερά Μονή Γέννησης της Θεοτόκου Κορώνης, Καρδίτσα

πηγή φωτογραφίας: stomenkalosstomenmetafovoutheou.blogspot.gr
Βρίσκεται στον ορεινό όγκο των Αγράφων περίπου δεκαεπτά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καρδίτσας και ανάμεσα στις κοινότητες Μοσχάτου (Βλάσδο) και Μεσενικόλα. 


πηγή φωτογραφίας: seattleclouds.com
Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 800 μέτρων περίπου σε ένα καταπληκτικό και εντυπωσιακό φυσικό απόκρημνο μπαλκόνι που βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία «Τσαρδάκι» και σχεδόν κατακόρυφα πάνω από το θεσσαλικό κάμπο σε μια κατάφυτη από βελανιδιές και καστανιές πλαγιά με θέα την υπέροχη λίμνη του Πλαστήρα.  

Η ορατότητα μερικές φορές απο την Μονή Κορώνης φθάνει σε όλο τον θεσσαλικό κάμπο από τον Όλυμπο μέχρι το Πήλιο αλλά και τον Τυμφρηστό. Σαν πραγματικό κάστρο, πάνω σε ένα φυσικό μετέωρο μπαλκόνι, αγναντεύει τον απέραντο θεσσαλικό κάμπο, ως τα Χάσια, την Όσσα και την Όθρη.


πηγή φωτογραφίας: www.monikoronis.gr
Υπήρξε η μεγαλύτερη Μονή της περιοχής και η μοναδική που συνεχίζει χωρίς διακοπή τη λειτουργία της, διατηρώντας ακέραιο το ναό της που χρονολογείται στα μέσα του 16ου αιώνα. Παλαιότερα ονομαζόταν «Ιερά Μονή της Κρυεράς Πηγής», ενώ από το 1718 εμφανίζεται η σημερινή «Μονή της Κορώνας». 

Κατά το μακαριστό μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ Βελανιδιώτη ονομάστηκε έτσι λόγω της θέσης της: «σαν στέμμα – κορώνα στεφανώνει την οροσειρά των Αγράφων και τον Θεσσαλικό κάμπο». Ο αείμνηστος Αναστάσιος Ορλάνδος αναφέρει την παράδοση σχετικά με το πτηνό κορώνη (κουρούνα), είδος που αφθονεί στην περιοχή. Η παράδοση αναφέρει ότι χτίστηκε πάνω στα ερείπια αρχαίου ειδωλολατρικού ναού της αδελφής του Φοίβου, της θεάς Άρτεμης.

πηγή φωτογραφίας: www.pemptousia.gr
πηγή φωτογραφίας: www.pemptousia.gr

πηγή φωτογραφίας: www.monikoronis.gr

Όπως αποδεικνύεται από πατριαρχικά έγγραφα (σιγίλια), ευσεβείς χριστιανοί το 1123 έκτισαν εκεί το πρώτο μοναστήρι και το αφιέρωσαν στη Γέννηση της Παναγίας. Άγνωστο για ποιο λόγο ίσως από επιδρομές βαρβάρων ο πρώτος αυτός ναός καταστράφηκε. 

Κτήτορας της Μονής είναι ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνὸς ενώ οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Θ΄ ο Ιερομνήμων (1111 – 1134), Λέων ο Στυππὴς (1134 – 1143) και Μιχαὴλ Β΄ ο Κουρκουνάς (1143 – 1146) με Πατριαρχικά συγίλλια αναγνώρισαν την Μονή, ως Βασιλική, Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή.

Από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα της Μονής Κορώνης σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό και το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του περιβόλου του μοναστηριακού συγκροτήματος καθώς και η νότια πτέρυγα των κελλιών της Μονής. 

Τα κελλιά της βόρειας πλευράς αποτελούν νεώτερες κατασκευές που προστέθηκαν σε αντικατάσταση των παλαιότερων που  δυστυχώς  καταστράφηκαν. 

Το καθολικό είναι τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός αγιορείτικου τύπου, με νάρθηκα στη δυτική πλευρά και παρεκκλήσιo, που τιμάται στη μνήμη του Αγίου και ενδόξου Βαπτιστή Ιωάννη του Προδρόμου, στη βόρεια πλευρά του. 

Επίσης, το καθολικό της Μονής Κορώνης είναι εντυπωσιακά κατάγραφο με εξαιρετικής υψηλής και μοναδικής τέχνης τοιχογραφίες οι οποίες ακολουθούν το ρεύμα της "Κρητικής Σχολής Αγιογραφίας" και τις οποίες φιλοτέχνησε το 1587 ο ζωγράφος Δανιήλ.

Μεταξύ των τοιχογραφιών που διακρίνονται είναι ο ενταφιασμός της Θεοτόκου πάνω από τον Νοτιοδυτικὸ κίονα του κυρίως ναού, η μετάστασις της Θεοτόκου πάνω από τον Βορειοδυτικὸ κίονα του κυρίως ναού, ο κτήτορας ο οποίος στέκεται όρθιος ντυμένος με τοπική ενδυμασία   και κρατώντας ομοίωμα του ναού, το παραδίδει στην Θεοτόκο που εικονίζεται δίπλα του ένθρονη στον δυτικό τοίχο του Καθολικού και τέλος η Παναγία «Ἡ ἐπίσκεψις» στὸ χώρο της λιτής. 

Κτήτορας του καθολικού και χορηγός της αγιογράφησης του ναού είναι ο Ανδρέας Μπούνος, παράσταση του οποίου συμπεριλαμβάνεται στο εικονογραφικό πρόγραμμα του ναού. Κτήτορας και χορηγός αντίστοιχα της αγιογράφησης (1739) του παρεκκλησίου του Τιμίου Προδρόμου είναι ο "εκ χωρίου Βρανιανών" Αποστολάκης.





πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι έργο των αρχών του 1700, έχει φιλοτεχνηθεί από λαικούς τεχνίτες , με πιθανή καταγωγή από την Ήπειρο και θεωρείται από τα καλύτερα του Θεσσαλικού χώρου. 

Είναι πλούσια διακοσμημένο, με παραστάσεις από το φυτικό και ζωικό βασίλειο. 

Στα θωράκιά του υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις από τον θρήνο των πρωτοπλάστων για τον χαμένο παράδεισο και τον διωγμό τους από αυτόν, την Θυσία του Αβραὰμ καὶ τὴν πορεία Αβραὰμ καὶ Ισαὰκ στον τόπο της Θυσίας. Οι εικόνες του τέμπλου είναι έργα του 16ου και του 18ου αιώνα.

πηγή φωτογραφίας: www.monikoronis.gr
Στην Μονή υπάρχει το παρεκκλήσι της Παναγίας των Αγγέλων ή της Ευρέσεως, δεξιά της πλατείας μπροστά στην Μονή που είναι κτίσμα του 1967 στη θέση που βρέθηκε η εικόνα της Θεοτόκου από βοσκούς της περιοχής. Ακόμη υπάρχει παρεκκλήσιο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που βρίσκεται βορειανατολικά της Μονής, κτίσμα του 1992 και παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος στο κοιμητήριο της Μονής, του 1846. 

Επίσης στην βορεινή πλευρά του Καθολικού υπάρχει παρεκκλήσι το οποίο χρονολογείται από τις αρχές του 1700 και είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Πρόδρομο. 


πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Κτήτορας είναι ο Αποστολάκης από τα Βραγγιανὰ της Καρδίτσας, ο οποίος εικονίζεται κρατώντας την εικόνα του Προδρόμου. 

Οι τοιχογραφίες είναι του 1739, λαϊκής τέχνης και έχουν γίνει από άγνωστο λαικὸ αγιογράφο. Ακόμη υπάρχει και νεότερο παρεκκλήσι του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που βρίσκεται βορειανατολικά της Μονής και είναι κτίσμα του 1992 αλλά και παρεκκλήσιο της Αγιας Τριάδος που είναι ο κοιμητηριακός Ναός της Μονής, κτίσμα του 1846. Η παλαιότερη ονομασία του μοναστηριού ήταν «Μονή της Κρυεράς Πηγής», αλλά από τις αρχές του 18ου αιώνα το συναντούμε ως Μονή Κορώνας. 


πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Η τελευταία αυτή ονομασία υποστηρίζεται ότι προήλθε από την πανοραμική θέση στην οποία βρίσκεται. 

Κατά την περίοδο τής Τουρκοκρατίας, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στη διατήρηση τής εθνικής μας αυτογνωσίας, αφού είχε προνόμια λόγω τής Συνθήκης Ταμασίου (10 Μαίου 1525). 

Έτσι στην Μονὴ λειτούργησε σχολή ανωτέρου εκπαιδευτικού επιπέδου, στην οποία δίδαξαν εξέχουσες προσωπικότητες, όπως ο Αναστάσιος Γόρδιος και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ενώ η παράδοση μιλά και για λειτουργία «Κρυφού Σχολειού», στην Μονὴ στά χρόνια τής Τουρκοκρατίας.

πηγή φωτογραφίας: petrilia.blogspot.gr
Οι εθνικές περιπέτειες των νεοτέρων χρόνων δεν άφησαν απείραχτη την Ιερά Μονή. Κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής η Μονὴ βρέθηκε στὸ επίκεντρο των μαχών μεταξύ Ελλήνων πατριωτών και Γερμανών κατακτητών, επειδή ήταν κέντρο εθνικής αντίστασης. Για αυτό οι Ναζί προσπάθησαν επί τρεις ημέρες να την βομβαρδίσουν, ευτυχώς, χωρίς αποτέλεσμα. 

Όμως η οργή τους ήταν τέτοια πού την παραμονή τής εορτής του Αγίου Σεραφείμ, 3 Δεκεμβρίου 1943, έρχονται σε αυτή και την παραδίδουν στις φλόγες, αφού προηγουμένως δολοφονούν στην είσοδο του Καθολικού τον κηπουρό της Μονής, ονόματι Αντώνιο.


πηγή φωτογραφίας: www.ethnos.gr
Ο Αντώνιος είχε μείνει φύλακας στη Μονὴ μιας και ο Ηγούμενος με τούς πατέρες είχαν πάρει όσα κειμήλια μπορούσαν και έφυγαν για να τα σώσουν από την καταστροφή. 

Το μένος των Γερμανών κατακτητών ήταν τέτοιο ώστε, έβαλαν φωτιά και μέσα στο Καθολικό, ρίχνοντας στην πυρά ότι έβρισκαν μπροστά τους, στασίδια, εικόνες, χειρόγραφα και άλλα κειμήλια τής Μονής. 

Μεταξύ όλων αυτών έριξαν στην πυρά και την εικόνα τής Παναγίας τής «Παμμακαρίστου» που άρπαξαν από το τέμπλο, η οποία σώθηκε εκ θαύματος, αφού η μόνη φθορά πού υπέστη ήταν απλά το «φούσκωμα» του χρυσού επικαλύμματος λόγω της υψηλής θερμοκρασίας της πυρκαγιάς.

Κατά την διάρκεια του εμφυλίου, το Μοναστήρι και πάλι βρίσκεται στο επίκεντρο των συγκρούσεων με αποτέλεσμα τη φυγή των μοναχών. 

Μετά το τέλος της δραματικής εκείνης περιόδου επανέρχεται ο Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Κουτρούμπας και λίγοι μοναχοί, αλλά σιγά – σιγά η αδελφότητα διαλύεται και μένει μόνος ο Ηγούμενος, μετά τον θάνατο τού οποίου, το 1967, κλείνει μία σημαντική ιστορική περίοδος τής Μονής. 

Απὸ τότε μέχρι και τα τελευταία χρόνια η Μονὴ περνάει και πάλι διάφορες περιπέτειες.

Μεγάλες και πολύ σημαντικές ιερατικές μορφές πέρασαν κατά καιρούς από την Ιερά Μονή της Κορώνης. 

Στα τέλη του 16ου αιώνα ο ήρωας Νεομάρτυρας και εθνομάρτυρας Άγιος Σεραφείμ υπηρέτησε εδώ ως μοναχός αρχικά και ως Ηγούμενος στη συνέχεια, πριν γίνει Αρχιεπίσκοπος Φαναριού και Νεοχωρίου με την καθολική αποδοχή κληρικών και λαικών της περιοχής.

Ο επίσης άξιος ιεράρχης Δαμασκηνός Παπανδρέου, Μητροπολίτης Κορίνθου, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Αντιβασιλέας από 31 Δεκεμβρίου του 1944 μέχρι και 27 Σεπτεμβρίου του 1946 υπηρέτησε επίσης εδώ στην Ιερά Μονή Κορώνης.

Παναγία της Κορώνας
Ακόμη, ο πολύ αγαπητός Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, ο οποίος κατάγεται από την ευρύτερη περιοχή της Καρδίτσας. 

Εδώ από την ιστορική αυτή Μονή της Κορώνης ξεκίνησε τη μεγάλη του και αξιοσημείωτη πορεία της εκκλησιαστικής του διακονίας και της μεγάλης του προσφοράς.

Στην Μονή υπάρχουν οι θαυματουργές εικόνες:

α) Παναγία της Κορώνας.

Είναι η πολιούχος εικόνα της Μονής Κορώνης και βρέθηκε τον 12ο αιώνα. 

Στην εικόνα Απεικονίζεται η Παναγία μας να κρατάει τον Κύριο.

Η εικόνα καλύπτεται από μία περίτεχνη ασημένια επένδυση λαϊκής τέχνης και είναι ενθρονισμένη σε επίσης περίτεχνο ξυλόγλυπτο θρόνο, ίδιας τεχνοτροπίας με το τέμπλο.

β) Η Αγία Τριάδα. 

Η εικόνα αυτή προέρχεται από το ομώνυμο μετόχι της Μονής Κορώνης στο Βουνέσι και είναι ενθρονισμένη επίσης σε περίτεχνο ξυλόγλυπτο θρόνο, ίδιας τεχνοτροπίας με το τέμπλο.

Παναγία η Παμμακάριστος
γ) Η Παναγία η Παμμακάριστος.

Είναι  μία εικόνα του 16ου αιώνα ενθρονισμένη στο τέμπλο και που ρίχθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1943 από τους Γερμανούς στην φωτιά αλλά την βρήκαν απείραχτη κάτοικοι του Μεσενικόλα ανάμεσα στα στασίδια που είχαν καρβουνιάσει και από τότε θεωρείται η Εφέστιος Εικόνα της Μονής.

Ακόμη στην Μονή υπάρχουν διάφορες φορητές Εικόνες βυζαντινής και λαϊκής τεχνοτροπίας, ασημένια δισκοπότηρα και Ευαγγέλια, χειρόγραφα, παλιά έντυπα αλλά και βιβλία.

Η Μονή σήμερα διαθέτει τα εξής Μετόχια: Iερὸς Ναὸς Aγίου Σεραφεὶμ Καρδίτσης, Iερὰ Μονὴ Aγίας Τριάδος Μορφοβουνίου, Iερὰ Μονὴ Aγίου Παντελεήμονος Πεζούλας, Iερὰ Μονὴ Aγίου Δημητρίου Μεσενικόλα, Iερὰ Μονὴ Aγίας Τριάδος Σάϊκας, Iερὰ Μονὴ Στάνας, Iερὰ Μονὴ Δώδεκα Αποστόλων (Κόκκινης Εκκλησιάς) Καρδίτσης, Iερὸς Ναὸς Aγίου Τρύφωνος Μοσχάτου

Η Μονή Κορώνας είναι από τα ελάχιστα μοναστήρια του Νομού Καρδίτσας που λειτουργούν ακόμη. 

Λόγω της μικρής απόστασης από την Καρδίτσα, όλο και περισσότεροι χριστιανοί νιώθουν την ανάγκη να επισκεφθούν το αξιόλογο αυτό λατρευτικό κέντρο, όχι μόνο ως ευλαβικοί προσκυνητές, αλλά και για να παρευρεθούν σε διάφορες θρησκευτικές τελετές που κατά καιρούς γίνονται εκεί. Η μεγαλειώδης φυσική ομορφιά της περιοχής, η μακραίωνη ιστορία του Μοναστηριού και τα αμέτρητα θαύματα της Παναγίας και του Αγίου Σεραφείμ συγκινούν βαθιά κάθε επισκέπτη.

Ιερά λείψανα στην Μονή
πηγή φωτογραφίας: 
www.monikoronis.gr
Σημαντική και αξιέπαινη είναι η δημιουργία επί ονόματί της μίας Τράπεζας Αίματος από τους μοναχούς της Μονής Κορώνης. 

Όλοι μπορούν εάν θέλουν να συνδράμουν στην προσπάθεια αυτή και να δώσουν λίγο αίμα για να ενισχύσουν την Τράπεζα της Μονής και Αυτή με την σειρά της συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη. 

Αυτό μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε Νοσοκομείο της χώρας μας, με την ένδειξη ότι προορίζεται για την Τράπεζα αίματος της Ιεράς Μονής Κορώνης και που αυτή βρίσκεται στο Νοσοκομείο Καρδίτσας.

Η Μονή προσεγγίζετε εύκολα. 

Φτάνοντας κάποιος στην πόλη της Καρδίτσας ακολουθεί τις πινακίδες για το Νοσοκομείο, όπου θα βγει στη Δυτική πλευρά της πόλης. 

Εκεί θα αφήσει το Νοσοκομείο στο αριστερό του χέρι και στα 8 χιλιόμετρα θα φτάσει στο χωριό Μητρόπολη, όπου στον πρώτο κόμβο που θα συναντήσει θα κάνει αριστερά ακολουθώντας τις πινακίδες για χωριό Μοσχάτο και Μονὴ Κορώνης. 

Στα 5 χιλιόμετρα από τη Μητρόπολη συναντάει το χωριό Μοσχάτο και από εκεί συνεχίζει μία διαδρομή 4 χιλιομέτρων που φτάνει στην Μονὴ. 

Η Μονὴ παραμένει ανοιχτή κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο από τις 10:00 έως τις 14:00 και την Κυριακή, από τις 07:00 έως τις 14:00.

Η Τιμία κάρα του αγίου Σεραφείμ
Η Ιερά Μονὴ Κορώνης,  το 1967 με βασιλικό διάταγμα χαρακτηρίστηκε Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο.

Σήμερα σε αυτήν είναι εγκατεστημένη μικρή ανδρώα αδελφότητα μοναχών με επικεφαλής τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο Κολοβό που προσπαθεί να της ξαναδώσει την παλιά της αίγλη και να την καταστήσει ένα πνευματικό φάρο της Θεσσαλίας, της πατρίδας μας και της ορθοδοξίας.

Η Μονή Κορώνης Πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στο Γενέσιον της Θεοτόκου, στο οποίο είναι αφιερωμένο το Καθολικό της. 

Επίσης στις 3 Δεκεμβρίου της Φλεργομένης καὶ μὴ Κατακαιομένης Εικόνας της Παναγίας της Παμμακαρίστου,

Επίσης πανηγυρίζει καί στις 4 Δεκεμβρίου, στην μνήμη του Αγίου Σεραφείμ, Αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου του Θαυματουργού, του οποίου η Αγία του Κάρα φυλάσσετε στην Ιερά Μονή.

Τηλέφωνο: (+30) 24410 22250






Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Πατριαρχική Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας

πηγή φωτογραφίας: thehistoryofgreece.blogspot.gr

Βρίσκεται τη δεξιά όχθη του Σελινούντα, κάτω από το βουνό Kλοκός, μέσα σε οργιώδη βλάστηση και άφθονα νερά. Απέχει από το Αίγιο 15 χιλιόμετρα με το οδικό δίκτυο να είναι καλό και ασφαλτοστρωμένο και με την διαδρομή να είναι εξαιρετικά όμορφη. 


πηγή φωτογραφίας: www.nyxthimeron.com
Η ιερά Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών είναι Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή και είναι μια από τις σπουδαιότερες Μονές της Πελοποννήσου τόσο για την ιστορία της όσο και για τα κειμήλια της. 

Η ιστορία της Μονής αρχίζει με τον Όσιο Λεόντιο, που υπήρξε και ο κτήτορας της. 

Ο Όσιος Λεόντιος γεννήθηκε περί το 1377 στη Μονεμβασιά. 

Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και ήταν γιος του Ανδρέα Μαμωνά, δούκα της Μονεμβασίας και της Θεοδώρας Παλαιολογίνης κόρης του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Δ' Παλαιολόγου.

πηγή φωτογραφίας: www.nyxthimeron.com
Μετά το θάνατο της μητέρας του έγινε μοναχός και γύρω στα 1415 - 1420, φεύγει από το Άγιο Όρος και έρχεται στο όρος Κλωκός άνω του Αιγίου και στη θέση, που σήμερα είναι το «Παλαιομονάστηρο» με τον απότομο βράχο και την αφιλόξενη γη, όπου κάνει το ασκηταριό του. 

Στη συνέχεια, με την συμπαράσταση των θείων του Θωμά και Δημητρίου Παλαιολόγων ιδρύεται μεγαλοπρεπές μοναστήρι περί το 1450. Ο θαυμασμός των Παλαιολόγων για την αρετή του οσίου Λεοντίου ήταν μεγάλος και και έτσι δωρίζουν στην Μονή τα Άχραντα Πάθη του Σωτήρος Χριστού δηλαδή τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο, τον ακάνθινο Στεφάνι, την Χλαμύδα, τον Κάλαμο, τον Σπόγγο, τα καρφιά, τα οποία σώζονται άθικτα μέχρι σήμερα.

Η αρχική αυτή Μονή του Αρχάγγελου Μιχαήλ, καταστράφηκε δύο φορές από τους Τούρκους το 1500 και 1620. 

Μετά τη δεύτερη αυτή καταστροφή κτίζεται η Μονή στη σημερινή επίπεδη τοποθεσία κοντά στον Σελινούντα, επ' ονόματι των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και γίνεται πλέον γνωστή σαν Μονή των Ταξιαρχών. 

Καταστρέφεται όμως και πάλι το 1772 από τους Τουρκαλβανούς κατά τα Ορλωφικά γεγονότα. Σε διάστημα τριών ετών - δηλαδή το 1775 κτίζεται η σημερινή μορφή της Μονής ενώ από το σχέδιο του B.G. Barsky, γνωρίζουμε την προγενέστερη μορφή της Μονής. 

φωτογραφία: www.nyxthimeron.com
Το καθολικό της είναι Σταυρόσχημο, τετρακίονο, καμαρωτό, με οκταγωνικό τρούλο και μαρμαροσκάλιστα παράθυρα ενώ στολίζεται με αγιογραφίες των Δ.Κ.Φάνελλη, Α. Μανέλη και Ι. Οικονόμου.

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η μονή ήταν πνευματικό κέντρο και εθνικός προμαχώνας.

Μόλις κηρύχθηκε η επανάσταση, οι μάχιμοι μοναχοί της μονής κατέβηκαν στο Αίγιο και κατατάχθηκαν στο επαναστατικό σώμα του Γερμανού που πήρε μέρος στην πρώτη πολιορκία του Πατρινού κάστρου. 

Το Μάιο του 1821 η μονή των Ταξιαρχών γίνεται αποθήκη τροφίμων, διαφόρων πολεμοφοδίων και εξακολουθεί να είναι μέχρι το 1827. 

Έτσι από την αρχή έως το τέλος του μεγάλου απελευθερωτικού αγώνα η μονή των Ταξιαρχών υπήρξε μια αξιόλογη και κρίσιμη επαναστατική εστία ενώ ιδιαίτερη είναι και η υλική προσφορά της μονής στην Ελληνική επανάσταση του 1821. 

Στο χειρόγραφο κώδικα του μοναστηριού αναγράφονται με κάθε λεπτομέρεια τα διάφορα χρηματικά ποσά, τα ασημικά κλπ, που δόθηκαν για τον αγώνα και μάλιστα πολλές φορές ύστερα από έναν δανεισμό γιατί το μοναστήρι ήταν αρκετά χρεωμένο και με μεγάλο τόκο.

πηγή φωτογραφίας: www.nyxthimeron.com
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, η μοναχική κοινότητα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών παρουσιάζει μία αρκετά πλούσια δράση στον πνευματικό, στον εκκλησιαστικό αλλά επίσης και στον κοινωνικό τομέα της ελληνικής ζωής. 

Το 1833, είχε 74 μοναχούς. 

Οι εγγράμματοι μοναχοί τότε κατέβηκαν στο Αίγιο και εργάστηκαν στα γύρω χωριά σαν εφήμεροι, δάσκαλοι, συμβολαιογράφοι αλλά και δικολάβοι (δικηγόροι). 

Το 1837, ο Ηγούμενος της μονής Μελέτιος Ροβήτος, ίδρυσε ελληνικό σχολείο στη μονή όπου δίδαξαν πολλοί μοναχοί αλλά και λαϊκοί με εξαιρετική μόρφωση. 


πηγή φωτογραφίας: www.pentapostagma.gr
Από το ελληνικό αυτό σχολείο αποφοίτησαν πάρα πολλοί μοναχοί με αξιοσημείωτη μόρφωση που στελέχωσαν αργότερα και στη συνέχεια την ελληνική εκκλησία.

Το 1880, ιδρύεται με την άδεια του Υπουργείου Παιδείας ένα Γυμνάσιο που λειτούργησε μέχρι και το 1926.


Μετά την κατοχή που και πάλι η ελληνική ύπαιθρος βρισκόταν σε πολύ δύσκολη και δραματική κατάσταση, η μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών διαδραματίζει και πάλι τον πνευματικό της ρόλο. Ίδρυσε ένα τμήμα Γυμνασίου - Οικοτροφείου που λειτούργησε δωρεάν μέχρι και το 1970 περίπου και προσέφερε πάρα πολλά στα φτωχόπαιδα της ελληνικής υπαίθρου.

Τα Άχραντα Πάθη
πηγή φωτογραφίας: www.im-ka.gr
Τα “Αχραντα πάθη” αποτελούν εξαιρετικά σημαντικό πνευματικό θησαυρό αλλά και καύχημα της μονής. 

Φυλάσσονται μέσα σε ένα υστεροβυζαντινό κιβώτιο και είναι μεγάλα τεμάχια τίμιου ξύλου, ακάνθινου στεφάνου, χλαμύδας και λίθων από τον Πανάγιο τάφο. 

Οι χριστιανοί της περιοχής τρέφουν μεγάλη ευλάβεια στο μεγάλο αυτό θησαυρό της πίστης, ώστε ανέκαθεν όταν έχουν προβλήματα επιδημιών, ξηρασίας κλπ, ζητούν τη μεταφορά των "Αγίων Παθών" στο χωριό τους και έχουν άμεσο αποτέλεσμα.

Η κάρα του Οσίου Λεοντίου
πηγή φωτογραφίας: www.im-ka.gr
Επίσης στην Μονή φυλάσσονται μικρότερες λειψανοθήκες μέσα σε διάφορα ξύλινα κιβώτια επιχρυσωμένα, ξύλινα με λείψανα των: Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος, του Αγίου Χαραλάμπους, μέρος της κάρας του Αγίου Ξενοφώντος, του Αγίου Γεωργίου, Αγίου Παντελεήμονος, Αγίου Βασιλείου, Αγίας Μαρίνης, Αγίου Αρτεμίου Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, μέρος της κάρας Αγίας Κυριακής, Αγίου Στεφάνου, μέρος της χείρας του Αγίου Αρέθα κ.λ.π. 

Όλα αυτά τα ιερά λείψανα είναι προσφορά διάφορων πλούσιων και μεγάλων μονών σε λείψανα, όπου η κάθε μία εμπιστευόταν μικρό μέρος του θησαυρού της στη μονή των Ταξιαρχών της Αιγιαλείας, ιδιαίτερα μετά από κάθε καταστροφή της μονής.


Μεγάλης αξίας είναι τα ιερά άμφια κληρικών όλων των βαθμών που φυλάσσονται στην έκθεση της μονής. 

Η ιδέα της περισυλλογής ήταν του αειμνήστου Μητροπολίτη Καλαβρύτων της Αιγιαλείας, Αγαθονίκου και είναι:

α) Μια θαυμάσια αρχιερατική στολή του μαρτυρικού Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'.

β) Tο Ωμοφόριο και επιμάνικά Nεοφύτου, ωμοφόριο Μεθοδου Μητροπολίτη Αγκύρας, επιμάνικα Παλαιών Πατρών Θεοφάνη, κλπ.



γ) Επιτάφιος του κεντητή Αρσενίου (1589 - 90). Παρουσιάζει το Χριστό νεκρό επάνω σε σινδόνι την Θεοτόκο να κρατεί στην αγκαλιά της την κεφαλή του Χριστού και δίπλα τους οι δύο Μαρίες να θρηνούν, καθώς επίσης και τον Ιωάννη, τον Ιωσήφ και Νικόδημο. 

Η εικονογραφική αυτή σύνθεση παρουσιάζει μεγάλη φυσικότητα και έμμετρη λειτουργική επιγραφή.

δ) Ο επιτάφιος της κεντήτριας Δέσποινας (1685).

ε) Το πιο αξιοθαύμαστο από τα χρυσοκέντητα άμφια της μονής είναι το επιτραχήλιο της κεντήτριας Kοκώνας (1807), όπου απεικονίζει 33 πρόσωπα και τον Χριστό ευλογώντας όπως η Αγία Τριάδα, Πεντηκοστής, Σταύρωσης κ.λ.π.

Σπουδαία είναι και η συλλογή σταυρών της μονής Ταξιαρχών που είναι η αρχαιότερη και ιδιαίτερα αξιόλογη. Χαρακτηριστικά αυτών, το μεταλλικό πλαίσιο, τα οξυκόρυφα τοξύλλια, οι στριφτοί κιονίσκοι, οι πολυεδρικοί κόμβοι, τα διακοσμητικά στοιχεία γύρω από τις κεραίες. Στη μονή φυλάσσονται: χρυσοσκάλιστο ενεπίγραφο ευαγγέλιο 1785, ευαγγέλιο αφιερωμένο από τον Αθηνών Προκόπιο 1889 κλπ.

Η Μονή ακόμη είναι γνωστή και για την πασίγνωστη αυθεντική ΡΟΔΟΖΑΧΑΡΗ, ένα γλυκό κουταλιού φτιαγμένο από ροδοπέταλα με παραδοσιακή συνταγή των μοναχών.

Σήμερα στην Μονή υπάρχει ανδρώα μοναχική αδελφότητα με μικρό αριθμό μοναχών, οι οποίοι πιστοί στη μοναχική παράδοση και υπό την πνευματική καθοδήγηση του Καθηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Καλλινίκου Πουλή συνεχίζουν την ιστορία και την προσφορά της Μονής.

Το ωράριο επισκέψεων της Μονής είναι καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας εκτός 13.00 - 16.00 κατά το χειμερινό ωράριο και καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας εκτός 13.00 - 17.00 κατά το θερινό ωράριο.

Η Μονή πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου την εορτή των Αρχαγγέλων και στις 11 Δεκεμβρίου τη μνήμη του ιδρυτή και κτήτορά της, Οσίου Λεοντίου του Μονεμβασιώτου.

Τηλέφωνο Μονής: (+30) 26910 56300, (+30) 26910 56515, fax: (+30) 26910 56515