Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ.


Φυλάσσονται σε αργυρή λάρνακα στον ομώνυμο ιερό ναό της Αγίας Θεοδώρας, στην Αρτα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Η αργυροεπένδυτη Εικόνα Λιτανείας της Αγ. Θεοδώρας
Η Θεοδώρα Πετραλίφαινα, βασίλισσα της Άρτας και κατοπινή Αγία, γεννήθηκε το 1210 στα Σέρβια

Ήταν κόρη του Ιωάννου Πετραλίφα, Σεβαστοκράτορος και διοικητού της Θεσσαλίας και Μακεδονίας και τη μητέρα της την έλεγαν Ελένη και ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με τις πηγές, οι Πετραλίφες ήταν οικογένεια ιταλικής καταγωγής.

Γενάρχης τους ήταν ο Πέτρος του Αλίφα που πήρε μέρος στις νορμανδικές εισβολές του Ροβέρτου Γυισκάρδου και κατόπιν εισήλθε στη βυζαντινή υπηρεσία.

Με τον θάνατο του πατέρα της μεταξύ 1224 - 1230, ο Δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ανέλαβε την προστασία της. Τον Θεόδωρο όμως μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους το 1230 στη περιοχή μεταξύ Φιλιππούπολης και Αδριανούπολης, διαδέχεται ο ανηψιός του Μιχαήλ Β΄, γιος του Μιχαήλ Α' Κομνηνού. 

Περνώντας από τα Σέρβια ο Μιχαήλ, συναντά τη Θεοδώρα, εντυπωσιάζεται από την ομορφιά της παντρεύονται τον ίδιο χρόνο και τη φέρνει μαζί του στη Ήπειρο. Αναφέρεται ότι ο Μιχαήλ παντρεύτηκε την Θεοδώρα σε μια προσπάθεια να επεκτείνει την εξουσία του. 

Ο Ναός της Αγίας Θεοδώρας στην Αρτα
πηγή φωτογραφίας: efaart.gr
Η Θεοδώρα, φύση ιδιαίτερα ευαίσθητη και αφιερωμένη στο Θεό δεν μπορεί να ακολουθήσει τους κοσμικούς ρυθμούς ζωής του συζύγου της και γίνεται όλο και περισσότερο υπόδειγμα αφιερωμένης και φιλάνθρωπης βασίλισσας. 

Ίσως γι’αυτό και ο γάμος τους δεν είχε καλή έκβαση αφού ο Μιχαήλ την εγκατέλειψε για την Αρτινή αρχόντισσα Γαγγρινή, την οποία μάλιστα εγκατέστησε στα ανάκτορα. Η Θεοδώρα δεν μπορεί να το αντέξει και αυτοεξορίζεται.

Για περίοδο πέντε χρόνων περιφέρεται στη περιοχή των Τζουμέρκων μαζί με τον πρωτότοκο γιο της Νικηφόρο Κομνηνό Δούκα και σαν απλή χωρική ζει από τα αγαθά που της προσφέρει η εξοχή. 

Αριστερά της νότιας εισόδου του ναού βρίσκεται
ο τάφος της Αγίας Θεοδώρας, ο οποίος αποτελείται
από δύο μέρη: το κύριο σώμα, δηλαδή τη σαρκοφάγο,
και το πάνω από αυτή κιονοστήρικτο επιστύλιο
Σε αυτή την κατάσταση, και ενώ συνέλεγε χόρτα, λεπτομέρεια που ο βιογράφος της Ιώβ μοναχός μας μεταφέρει (λαχανευομένη), την βρήκε ο ιερέας του χωριού Πρένιστα, σημερινό Κορφοβούνι

Μόλις του αποκαλύπτει την ταυτοτητά της, την παίρνει μαζί του και στο πρόσωπο του βρίσκει παρηγοριά και συμπαράσταση.

Όμως ο λαός της Άρτας με επικεφαλής τους άρχοντές του, αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά του Μιχαήλ, καταφέρνει να εκδιωχθεί η Γαγγρινή από τα ανάκτορα και να επανέλθει η Θεοδώρα. 

Η Θεοδώρα συνεχίζει το έργο της φιλανθρωπίας που είχε ξεκινήσει ενώ ο Μιχαήλ επιδίδεται σε έργα μετανοίας και έκτισε δύο ναούς, τον ναό της Παντάνασσας στη δεξιά όχθη του Άραχθου στην τοποθεσία Βλαχιόρου (ο οποίος σήμερα ονομάζεται ναός των Βλαχερνών), τη Μονή Κάτω Παναγιάς, τη Μονή του Αγίου Γεωργίου και τη Μονή της Παναγίας της Παντάνασσας έξω από την Φιλιππιάδα

Τοιχογραφία της Αγίας Θεοδώρας στον ναό της
Η Θεοδώρα και ο Μιχαήλ αποκτούν άλλα τέσσερα παιδιά, τον Ιωάννη, το Δημήτριο, την Ελένη και την Άννα. 

Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ και σχεδόν σαράντα χρόνια έγγαμου βίου, η Θεοδώρα περιβάλλεται το μοναχικό σχήμα, ζώντας για μια δεκαετία ως μοναχή στη μονή του Αγίου Γεωργίου, που κατά παράδοση ίδρυσε η ίδια και σήμερα φέρει το όνομά της.

Πέθανε πιθανόν το 1280 σε ηλικία 70 ετών και ετάφη στον νάρθηκα του ναού του Αγίου Γεωργίου, σημερινός ναός της Αγίας Θεοδώρας.

Στον ναό της βρίσκεται σε αργυρή λάρνακα το λειψανό της το οποίο με μεγαλοπρεπή λιτανεία περιφέρεται στους δρόμους της πόλεως τη μέρα της εορτής της. 

Επίσης, η Αγία παριστάνεται και σε τοιχογραφία αριστερά της πύλης της προσκομιδής στο καθολικό της μονής Κάτω Παναγιάς. 

Η ανακομιδή των ιερών Λειψάνων της τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων .

Η μνήμη της τιμάται στις 11 Μαρτίου και είναι η πολιούχος της Άρτας. 


Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑΣ.


Φυλάσσεται στην ιερά Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Αμπελακιώτισσας ή Κοζίτσης, στο ομώνυμο χωριό στην Ναυπακτία.

Η μονή της Παναγίας Αμπελακιώτισσας
Η μονή ιδρύθηκε το 1455 επι ηγουμενίας Θεοφίλου όταν, όπως θέλει η παράδοση, ένας βοσκός από το χωριό βρήκε μια εικόνα της Θεοτόκου κάτω από ένα δέντρο το οποίο σώζεται ακόμα και σήμερα.

Η εικόνα αυτή λέγετε ότι προερχόταν από το χωριό Αμπελάκια Θεσσαλίας το οποίο λεηλάτησαν οι Οθωμανοί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με το θρύλο, όταν μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι Τούρκοι λεηλάτησαν το χωριό και έριξαν την εικόνα στον ποταμό Πηνειό, εκείνη επέστρεψε στη θέση της την επόμενη μέρα. Οι Τούρκοι την έριξαν στον ποταμό για δεύτερη φορά. Όταν την επόμενη μέρα η εικόνα επανεμφανίστηκε στη θέση της, οι Τούρκοι αποφάσισαν αφού την ξαναρίξουν στο ποτάμι, να κάψουν την εκκλησία ώστε να μη βρει πού να επιστρέψει. 

Το εσωτερικό του Καθολικού της Μονής
Πράγματι, τα ίχνη της εικόνας χάθηκαν για πολλά χρόνια. 

Δύο μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο του 1455, ένας βοσκός στο τότε χωριό της Κουζίτσας, έβλεπε για τρία συνεχόμενα βράδια ένα φως στη βουνοπλαγιά. 

Την τρίτη μέρα, στις 15 Αυγούστου του 1455, κίνησε να λύσει το μυστήριο της πηγής του φωτός, για να ανακαλύψει μέσα στα κλαδιά μιας γέρικης βελανιδιάς την εικόνα της Παναγίας. Το μοναστήρι χτίστηκε γύρω από τη γέρικη βελανιδιά η οποία σώζεται μέχρι και σήμερα.

Η εικόνα της Παναγίας είναι διαστάσεων 0,48 Χ 0,33, και εμφανίζεται σε προτομή με γερμένο το κεφάλι και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.

Είναι ζωγραφισμένη πάνω σε ξύλο και το στέμμα που είναι χαρακτηριστικό της γνώρισμα μας οδηγεί στον τύπο της “Παναγίας των Αγγέλων”.


Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΡΓΟΕΠΗΚΟΟΥ, ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.


Φυλάσσεται, σήμερα, στην Ιερά Μονή Παναγίας της Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής.

Λεπτομέρεια της εικόνας
Γύρω στα 1800 κάποιος μοναχός από το Άγιον Όρος ξεκίνησε να πάει στη Μικρά Ασία όπου υπήρχαν μετόχια αγιορείτικα, φέρνοντας μαζί του και αγιογραφημενες εικόνες για να τις πουλήσει. Μια από αυτές τις εικόνες, ποιος ξέρει με πόσες νηστείες και προσευχές αγιογραφημένη, ήταν της Παναγίας της επονομαζόμενης Γοργοεπηκόου (Γοργοϋπηκόου).

Την εικόνα αγόρασε στη Σμύρνη μια οικογένεια ευσεβής, πού με τα χρόνια την έδινε πολύτιμη κληρονομιά σε κάθε πρωτότοκο. Έτσι ήρθε και στα χέρια της Ιφιγένειας.

Μία μέρα του 1907, όταν η Ιφιγένεια Αναπλιώτου ήταν βρέφος στην κούνια, όπως της διηγούντο οι γονείς της. συνέβη το έξης θαυμάσιο: Οι γονείς γευμάτιζαν στον κάτω όροφο του σπιτιού τους, όταν από τον επάνω όροφο, πού ήταν η κούνια με το παιδί, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος που όλοι ξαφνιάστηκαν, ιδίως η μητέρα της Ελευθερία, πού φώναξε τρομαγμένη, μήπως της απήγαγαν το παιδί, και αμέσως έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει. 

Η Ι. Μ. Παναγίας Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Η εικόνα μόνη της είχε κατέβει από το εικονοστάσι, που ήταν στο ίδιο δωμάτιο, και είχε σταθεί όρθια στο κιγκλίδωμα της κούνιας, ενώ το βρέφος κοιμόταν ήσυχο και αμέριμνο. 

Τρόμαξαν και φώναξαν τον ιερέα, έκαναν μια κατανυκτική παράκληση στην Παναγία και με δέος την έβαλαν πάλι στο εικονοστάσι.

Αυτό το θαυμάσιο γεγονός το γιόρταζαν την μέρα κάθε χρόνο, στις 8 Σεπτεμβρίου, κάνοντας αγρυπνία στο σπίτι τους. 

Όταν το 1922 έγινε η Μικρασιατική καταστροφή και ο διωγμός, η οικογένεια της Ελευθερίας κατόρθωσε να περάσει στη Μυτιλήνη. Μέσα στα ελάχιστα πράγματα πού μπόρεσαν, όπως όλοι, να πάρουν μαζί τους, πρώτη ήταν η εικόνα αυτή της Παναγίας.

Το πρώτο εκκλησάκι όπου έμεναν οι μοναχές,  
έως ότου να χτίσουν το μοναστήρι.

Στη Μυτιλήνη όπου εγκαταστάθηκαν, η μητέρα της Ιφιγένειας, Ελευθερία, κάθε 8η Σεπτεμβρίου γιόρταζε την Παναγία εις ανάμνησιν του μεγάλου θαύματος της στη Σμύρνη.

Μια χρονιά, στίς 8 Σεπτεμβρίου, θα γιόρταζαν την Παναγία και όπως πάντα η Ελευθερία κατέβασε την εικόνα να την περιποιηθεί.

Κάποια στιγμή, πού βρισκόταν σε άλλο δωμάτιο, φύσηξε δυνατός αέρας από το ανοικτό παράθυρο και σήκωσε το πετσετάκι που ακουμπούσε το αναμμένο καντήλι στο εικονοστάσι. Πήρε φωτιά μια άκρη και μεταδόθηκε η φωτιά σε όλο το δωμάτιο. Η Ελευθερία, καίτοι κάπως βαρόκοη λόγω της ηλικίας της, άκουσε κάποιους χτύπους. Απορώντας τι να είναι, βγήκε στη πόρτα, αλλά δεν είδε κανέναν. Οι χτύποι όμως συνεχίζοντο πιο έντονα, και τότε ανέβηκε επάνω και μόλις άνοιξε την πόρτα του δωματίου, πετάχτηκαν φλόγες και καπνοί. 

Η Ιερά Μονή Παναγίας της Γοργοεπηκόου 
στην Μάνδρα Αττικής, από ψηλά.
Ζαλίστηκε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει και με κόπο μπόρεσε να φωνάξει τους γείτονες να σβήσουν τη φωτιά.

Όταν τελικά μπόρεσε να μπει στο δωμάτιο, και έψαχνε με τα μάτια μέσα να διακρίνει κάτι στις φλόγες, πού ακόμα κρατούσαν.

Αντίκρυσε την εικόνα της Παναγίας, ανάμεσα στις φλόγες και στους καπνούς την κοίταζε από μακριά, με κείνο το γλυκύτατο της μειδίαμα, ανέγγιχτη από τη φωτιά, και από τους καπνούς ώστε να λάμπει έτσι όπως την είχε γυαλίσει η ίδια. Οι φλόγες την είχαν σεβαστεί, και μήτε ίχνος καπνού την είχε αμαυρώσει. Όλη η οικογένεια φύλαγαν και αυτό το θαύμα σαν πολύτιμο μαργαριτάρι στην καρδιά τους.

Η είσοδος της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Τέσσερις Μοναχές ξεκίνησαν να κτίσουν ένα Μοναστήρι, Ησυχαστήριο. 

Τον Ιανουάριο του 1965 ήρθαν στην Αθήνα και έμεναν προσωρινά στο πατρικό σπίτι μιας εξ αυτών, στα Μελίσσια. 

Εκεί, εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, και συγχρόνως έψαχναν, για έναν κατάλληλο τόπο, για να κτίσουν σιγά - σιγά το Μοναστήρι τους. 

Τέλος, βρήκαν έναν τόπο στο Καπανδρίτι, τους άρεσε, και έδωσαν και μια προκαταβολή. Η σκέψη τους ήταν, να παραγγείλουν στο Άγιον Όρος μια Εικόνα της Παναγίας της Γοργοεπηκόου, στο όνομα της οποίας θα αφιέρωναν το Μοναστήρι. 

Το καθολικό της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Μια μέρα, ήρθε να τις επισκεφθεί μια γυναίκα, η Ιφιγένεια Αναπλιώτου. 

Αφού έμεινε αρκετά μαζί τους, σηκώθηκε να φύγει, λέγοντας: "Πρέπει να πηγαίνω, γιατί έχω να περάσω από την εκκλησία, να πάρω μια Εικόνα μου, πού την πήγα για τους «Χαιρετισμούς». Ξέρετε, μαθεύτηκε πώς είναι πολύ θαυματουργή, και μου ζήτησαν να την πάω, να την προσκυνήσουν. Αλλά την ξύνουν οι γυναίκες, και φοβάμαι, πώς θα μου την αλλοιώσουν". 

Μετά, τους διηγήθηκε, ότι την έφερε απ’ τη Σμύρνη, οτι ήταν Εικόνισμα οικογενειακό, και από γενιά σε γενιά, ερχόταν πάντα στο πρώτο παιδί της οικογενείας, και τελευταία, ήρθε στα χέρια της. 

Το εσωτερικό του καθολικού της Μονής
πηγή φωτογραφίας: panoramio, HΛΙΑΣ
Οι μοναχές ρώτησαν σε ποια Χάρη της Παναγίας είναι η Εικόνα και εκείνη απάντησε πως είναι η Παναγία, η Γοργοεπήκοος. Μια αγαλλίαση και μια λαχτάρα πλημμύρισε την καρδιά, των τεσσάρων αφοσιωμένων μοναζουσών. 

Καθώς και η Μονή στο όνομα της Παναγίας Γοργοεπηκόου θα αφιερωνόταν, οι μοναχές ζήτησαν να την πάρουν να τη φυλάξουν αλλά η γυναίκα αρνήθηκε ευγενικά, και κείνες δεν επέμεναν. Αυτά, έγιναν στα μέσα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Προς το Πάσχα, τους στέλνει ένα μήνυμα, ότι θα τους δώσει την Εικόνα, όταν θα κτίσουν το μοναστήρι. Είπε ακόμα, πώς και κείνη πάντα ονειρευόταν να της κτίσει μία εκκλησία, αλλά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα. Φαντάζεστε τη χαρά όλων, και πόσες ευχαριστίες έκαναν στην Παναγία, και στη Θεία Οικονομία οι Μοναχές, κατασυγκινημένες. 

Από τότε, πέρασαν μερικοί μήνες. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, το 1965, την παρακάλεσαν να τους δώσει, για λίγο, την Εικόνα, για να βγάλουν μερικές φωτογραφίες της, γιατί θα έκαναν την πρώτη τους υπαίθρια Λειτουργία, στο Καπανδρίτι. Την έδωσε ευχαρίστως και όταν πήγαν να την επιστρέψουν τους είπε: « Κρατήστε την».

Από κείνη την ευλογημένη ώρα, το Εικόνισμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Γοργοεπηκόου, βρίσκεται στα χέρια τους, και με την χάρη της και τη δύναμή της, κτίστηκε η Ιερά Μονή Μάνδρας Αττικής.






Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ "ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" ΤΗΣ ΘΗΒΑΣ.


Φυλάσσεται στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου και της Μεγάλης Παναγιάς στην Θήβα.


Βρίσκεται σε ένα περίτεχνο μαρμαρόγλυπτο προσκυνητάρι στη μέση του ναού και σύμφωνα με την παράδοση φιλοτεχνήθηκε απο τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά κατά το 70 μ.χ.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ο Ευαγγελιστής Λουκάς διδάσκοντας το ιερό Ευαγγέλιο έφθασε έως την Θήβα όπου και μαρτύρησε, άλλωστε ο τάφος του και η λάρνακά του βρίσκονται στον Προσκυνηματικό ναό προς τιμήν του, στην Θήβα.

Η εικόνα της Μεγάλης Παναγιάς συνδέεται και με ιστορικές διηγήσεις, θρύλους και παραδόσεις του τόπου μας.

Ο ιστορικός Καμπούρογλου στην “Ιστορία των Αθηνών” την ταυτίζει με την εικόνα της Παναγίας της Αθηνιώτισσας που ήτανε η Παλλάδιος εικόνα της Ακρόπολης όταν αυτή λειτουργούσε ως χριστιανικός ναός, η μορφή της άλλωστε ως δεξιοκρατούσας Παναγίας, εικονίζεται και σε μολυβδόβουλο του Αγίου, Μιχαήλ Χωνιάτη, τελευταίου Μητροπολίτη των Αθηνών πριν την Φραγκοκρατία.

Μετά την κατάκτηση του Παρθενώνα το 1204 η εικόνα της Μεγάλης Παναγιάς ή Αθηνιώτισσας έγινε ναός του Δουκάτου της Αθήνας και της Θήβας και για να μην συληθεί η εικόνα από τους Τούρκους του Μωάμεθ Β', φυγαδεύτηκε στην Θήβα για να σωθεί.

Ο ιστορικός Λεκαίν το 1380 κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας επισκεπτόμενος την Θήβα αναφέρει ότι η κυριώτερη εκκλησία των Θηβών είναι η Μεγάλη Παναγιά στην οποία υπάρχει και η εικόνα της Παναγιάς που φέρει τον Χριστό δεξιά και είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά.

Οι σεισμοί του 1853 κατέστρεψαν τον ναό της Μεγάλης Παναγιάς και η εικόνα μεταφέρθηκε στο εκκλησάκι τότε του Αγίου Δημητρίου όπου και παραμένει ως σήμερα ενώ το 1861 η εικόνα ντύθηκε με ασημένιο κάλυμμα.

Η εικόνα θεωρείται αρχαιότατη, παλαιότερη ακόμη και από την εικόνα της Παναγίας Σουμελάς αφού η Παναγία κρατά τον Χριστό δεξιά ενώ όλες οι άλλες κρατούν τον Χριστό αριστερά.



πηγή: megalipanagiathivon.gr


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

ΤΜΗΜΑ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΑΓΙΤΟΥ.


Φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου, στην Καλαμάτα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).


Πρόκειται για το μεγαλύτερο τεμάχιο της Τιμίας Κάρας του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, που κατέχει η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουλκάνου, εντός μιας παλαιάς «ημισφαιροειδούς» και περίτεχνης λειψανοθήκης, από το 1776. 

Ο Άγιος Διονύσιος καταγόταν από την Αθήνα, έζησε αλλά και μαρτύρησε στα χρόνια που αυτοκράτορας ήτανε ο Δομετιανός.

Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και σημαντικό μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου. 

Το κήρυγμα όμως του Αποστόλου Παύλου άγγιξε την παιδευμένη και ευαίσθητη ψυχή του και βαπτίσθηκε χριστιανός ενώ αργότερα διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον Αγιο Ιερόθεο, πρώτο Επίσκοπο Αθηνών.

Επιβραβεύθηκε από το θεό για τη χριστιανική του δράση με το χάρισμα να επιτελεί θαύματα και περιόδευσε σε πολλά μέρη της Δύσης, όπου κήρυξε τον ευαγγελικό λόγο και ερμήνευσε τις ιερές γραφές.

Όταν έφθασε στο Παρίσι συνελήφθη και αργότερα αποκεφαλίσθηκε ενώ μαζί του μαρτύρησαν και δύο μαθητές του, ο Ρουστικός και ο Ελευθέριος.

Ο ηγεμόνας της περιοχής έδωσε εντολή να μη θάψει κανείς τα άγια λείψανα των μαρτύρων, όμως κάποιοι χριστιανοί τα φύλαξαν και όταν δεν υπήρχε πλέον φόβος τα ενταφίασαν με τιμές.

Η μνήμη του τιμάται στις 3 Οκτωβρίου, όμως ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 εγκύκλιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη του Αγίου Ιερομονάχου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα και στις 12 Οκτωβρίου όπου και ορίσθηκε να τιμάται η Σύναξη των εν Αθήναις Αγίων.


Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ.


Στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους, αποθησαυρίζεται ένα εξαιρετικά σπάνιο αλλά και ιερότατο κειμήλιο.

Η σταυροθήκη της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου Αγ. Όρους
με το Αίμα του Χριστού.
Πρόκειται για εναν κρυστάλλινο σταυρό που περιέχει “Αίμα Χριστού” από τον Γολγοθά, που περιέχεται μαζί με άλλα κειμήλια σε μία τρίπτυχη σταυροθήκη - λειψανοθήκη.

Σύμφωνα με την Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, η λειψανοθήκη αυτή περιέχει επίσης τρεις ιερές άκανθες από τον Ακάνθινο Στέφανο, καθώς και τμήμα από τα σπάργανα του Χριστού, με τα ιερά αυτά κειμήλια να προέρχονται από τα Ιεροσόλυμα και ανήκαν στον Όσιο Σάββα της Σερβίας, κτήτορα της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου.

Σύμφωνα όμως με το βιβλίο του Anatole Frolow: La relique de la Vraie Croix. Recherches sur le développement d'un culte (= Το λείψανον του Αληθούς Σταυρού. Έρευνες επί της εξελίξεως μίας λατρείας), στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου Αγίου Όρους αποθησαυρίζεται σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου που ανήκε κάποτε στους Σέρβους βασιλείς και η οποία περιέχει εντός θηκών και τα ακόλουθα λείψανα: αίματος Χριστού, του ακάνθινου στέφανου, της ράβδου (;), χώματος Γολγοθά, σπαργάνων του μικρού Ιησού, από τα δώρα των Μάγων, του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Βαρβάρας και της ακαταφλέκτου βάτου.

Anatole Frolow: La relique de la Vraie Croix. Recherches sur le développement d'un culte, σ. 71, σημ.2.
Η αναφορά στη σταυροθήκη Τιμίου Ξύλου της Ι. Μ. Χιλανδαρίου που περιέχει αίμα Χριστού και άλλα κειμήλια.

Η Μονή Χιλανδαρίου
Η Μονή Χιλανδαρίου (σερβικά: Манастир Хиландар) είναι ένα σερβικό μοναστήρι που βρίσκεται στο βορειοανατολική πλευρά του Αγίου Όρους και είναι 4ο στην ιεραρχία των Αγιορείτικων Μονών. 

Έχει εξωτερικά εμφάνιση μεσαιωνικού κάστρου, καθώς είναι οχυρωμένη με τείχη που έχουν ύψος 30 μέτρων, μήκος 140 μέτρων και περιβάλλουν μια περιοχή πλάτους 75 μέτρων. 

Το μοναστήρι πήρε αυτή την μορφή, εξαιτίας των συχνών πειρατικών επιδρομών κατά το παρελθόν και θεωρείται το σημαντικότερο κέντρο του σερβικού πολιτισμού αφού η συμβολή του είναι τεράστια στην διαμόρφωση της παιδείας και της πνευματικότητας των Σέρβων μέσα στην ιστορία.

Η τράπεζα της Μονής Χιλανδαρίου
Η Μονή Χιλανδαρίου διατηρεί μια εξαιρετικά πλούσια συλλογή από πρωτότυπα παλαιά χειρόγραφα, εικόνες, τοιχογραφίες, έτσι ώστε σήμερα να θεωρείται από τους πιο σημαντικούς θησαυρούς του Σερβικού μεσαιωνικού πολιτισμού γενικότερα και βρίσκεται στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1988, μαζί με άλλες 19 Μονές του Αγίου Όρους. 

Tο όνομα της προήλθε κατά πάσα πιθανότατα από τον Έλληνα αγιορείτη μοναχό Γεώργιο Χιλανδάριο, ιδρυτή και κτήτορα της προγενέστερης Μονής που είχε κτισθεί τον 11ο αιώνα και σωζώμενα της μέρη μέχρι σήμερα με οικοδομικές βελτιώσεις είναι στην νοτιοδυτική πλευρά ο πύργος του Αγ. Γεωργίου, το νότιο και δυτικό εξωτερικό αμυντικό τείχος που στην εσωτερική τους πλευρά κτίσθηκαν αργότερα ξενώνες (κονάκια) και η τραπεζαρία (τράπεζα) της Μονής.

Άλλοι πάλι δέχονται ότι το όνομα της Μονής προήλθε από την ετυμολογία της λέξης του βυζαντινού πλοίου «χελάνδιο» Το 1198 ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ ο Άγγελος μετά από αίτημα του Στέφανου Α΄ Νεμάνια, (ηγεμόνα "μεγάλου ζουπάνου" της Σερβίας , που εκάρει μοναχός στην Μονή της Στουντένιτσα στην Σερβία, έλαβε το όνομα Συμεών και μετά πήγε στον Άθω ) και του Ράστκο μικρότερου γιου του, (ο οποίος είχε καρεί επίσης μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Σάββας στην Μονή Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους και μόνασε επί 7 χρόνια στην Μονή Βατοπαιδίου) και την σύμφωνη γνώμη της ιεραρχίας του Αγίου Όρους, προσφέρει την εγκαταλειμμένη Μονή, ως αιώνιο δώρο στους Σέρβους. 


Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΤΙΜΙΑ ΚΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ, ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.


Φυλάσσεται στην εκκλησία Cappella Palatina, που βρίσκεται μέσα στο κάστρο της πόλης Castelbuono στο Παλέρμο της Σικελίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδουμε στα Αγία λείψανα τιμή και ευλαβική προσκύνηση, η όποια όμως δεν αποτελεί λατρευτική προσκύνηση η λατρεία. Τούτο γιατί κανείς ποτέ ορθόδοξος χριστιανός δεν ταύτισε στη σκέψη του τα τίμια λείψανα με «θεούς». Μακαριστός π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ (ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ).

Το Castelbuono, στο Παλέρμο.
Το Castelbuono είναι μία μικρή πόλη 9.200 περίπου κατοίκων της επαρχίας Παλέρμο της Σικελίας χτισμένη στους πρόποδες των ορεινών όγκων του όρους Madonie που φτάνει τα 2000 μέτρα και ανήκει και αυτό σαν κοινότητα στο φημισμένο γεωπάρκο Madonie της Σικελίας.

Το Castelbuono, ο παλαιός βυζαντινός οικισμός "Ypsigro", είναι φημισμένο για το κάστρο του που χτίστηκε το 1316 στην περιοχή "paleokastro" της περιοχής. Το κάστρο ανήκε στην φημισμένη ευγενή οικογένεια των Ventimiglia, οι οποίοι είχαν συγγενέψει με τους Λάσκαρες της βυζαντινής Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Το κάστρο του Castelbuono
Το κάστρο του Castelbuono που τώρα ανήκει στο Δήμο της πόλης έχει εσωτερικά μία εκκλησία, ένα παρεκκλήσι για την ακρίβεια, την Cappella Palatina που χτίστηκε το 1683 και ένα χώρο διαμορφωμένο σε εκκλησιαστικό μουσείο. 

Στην εκκλησία του κάστρου φυλάσσεται η θαυματουργή κάρα της Αγίας Άννας, μητέρας της Θεοτόκου, που θεωρείται προστάτης του Castelbuono και των κατοίκων της.

Η κάρα, δώρο του δούκα της Λωρραίνης (ίσως του Ματθαίου Β' της Λωρραίνης) το 1242 στην οικογένεια Ventimiglia, προερχόταν από την περίοδο των Σταυροφοριών, αλλά η προγενέστερή της ιστορία δεν είναι γνωστή, και η οικογένεια Ventimiglia με την σειρά της την δώρησε στην Εκκλησία Cappella Palatina το 1913.

Η ωραιότατη λειψανοθήκη της κάρας της Αγίας Άννας.
Κατασκευάστηκε στο Παλέρμο το 1521 και ανακατασκευάστηκε το 1669-1670.
To Άννα, είναι εξελληνισμένο όνομα του εβραϊκού ονόματος Hannah, το οποίο προέρχεται από το ρήμα hanan που σημαίνει "ελεήμων ή φιλεύσπλαχνος”.

Για τη μητέρα της Θεοτόκου Άννα, δεν αναφέρουν τίποτα σχετικό τα Ευαγγέλια, ούτε τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης. 

Σύμφωνα όμως με την παράδοση της Εκκλησίας, ο Ιερέας Ματθάν από την φυλή των Λευί που ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας, κάτοικος της Βηθλεέμ, απέκτησε τρεις θυγατέρες: τη Μαρία, τη Σοβή και την Άννα.

Η Μαρία, αφού παντρεύτηκε στη Βηθλεέμ, γέννησε εκεί την Ελισάβετ, τη μητέρα του Ιωάννη του Βαπτιστή και η Σοβή που επίσης παντρεύτηκε στην Βηθλεέμ είχε μια κόρη την Σαλώμη ενώ η Άννα παντρεύτηκε τον Ιωακείμ από τη Γαλιλαία και μετά από πολλά χρόνια ατεκνίας, απέκτησε μία κόρη, την Παρθένο Μαρία, την Παναγία.

Η κάρα της Αγίας Άννας βρίσκεται στο εσωτερικό κάτω μέρος της λειψανοθήκης.

Η λειψανοθήκη με την κάρα της Αγίας Άννας.
Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό 3ετή στο ναό, πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς ενώ ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της.

Την Αγία Άννα τιμούσαν από τα αρχαία χρόνια και αυτό το συμπεραίνουμε από διάφορους Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά και από αρχαίους εκκλησιαστικούς ύμνους, που υπάρχουν προς τιμήν της μητέρας της Θεοτόκου και το 550 μ.Χ., ο αυτοκράτωρας Ιουστινιανός, αφιέρωσε έναν  περίτεχνο ναό στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν της Αγίας Άννας.

Μέρος της αριστεράς χειρός της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Σταυρονικήτα Αγίου Όρους, μέρος του αδιάφθορου αριστερού ποδός της Αγίας βρίσκεται στην ομώνυμη Σκήτη Αγίου Όρους, μέρος του αδιαφθόρου δεξιού ποδός της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους και  Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στην ομώνυμη Μονή Λυγαριάς Λαμίας και στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής. Επίσης μέρος της αδιαφθόρου σαρκός της Αγίας βρίσκεται στη Συλλογή της ρωμαιοκαθολικής Διεθνούς Σταυροφορίας Αγίων Λειψάνων ενώ ένας καρπός της Αγίας βρίσκεται στο ρωμαιοκαθολικό Ναό του Αγίου Παύλου «Εκτός των Τειχών» στην Ρώμη. 

Η μνήμη της Αγίας Θεομήτορος Αννας τιμάται από την Εκκλησία μας: στις 25 Ιουλίου η Κοίμησή Της και στις 9 Δεκεμβρίου η Σύλληψή της.